Ziniol

Kibicujemy (243)

2012-02-01T08:00:00.003+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Dzisiaj prezentujemy raport z dna szuflady Daniela Grzeszkiewicza. Gedeon zebrany już się drukuje, więc w ostatniej odsłonie kibicowania temu albumowi autor zdradza co nieco na temat jego zawartości...

Gedeon w końcu się pozbierał.

Trwająca przeszło dwa miesiące podróż do wnętrza szuflady, dobiegła końca. 120 stron tworów komiksopodobnych, wywleczonych na światło dzienne, okiełznanych i posortowanych, tak jak trzeba, czyli wbrew logice, i na przekór zdrowemu rozsądkowi.

Wyszedł zbiór 36 historyjek obrazkowych powstałych na przestrzeni ostatnich 15 lat. Są wśród nich rzeczy stare, ale niezbyt znane. Są rzeczy stare, ale napisane na nowo, bądź po nowemu podrysowane. Są też takie rzeczy, które powstały specjalnie z myślą o tym zbiorku i ku mojej uciesze, stanowią zauważalny procent całości :).

W "GEDEONie ZEBRANYm" nie zabrakło też bonusów, a wśród nich trzech prac, wykonanych na sześciu planszach, przez cztery tajemnicze osoby, jak też szanty, oraz czternastostronicowego wstępu...

Żeby nie zdradzić zbyt wiele, nie dodam nic więcej, poza planszami poglądowymi.

Raportował, zawieszony na gałce od szuflady, Daniel Grzeszkiewicz.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (242)

2012-01-31T08:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Nic się nie dzieje. Drzewa zastygły w bezruchu i czekają na poruszenie. Absolutnie nic się nie dzieje.

Chłopcy nie mają nic do powiedzenia. Nic nie jest narysowane, nic się jeszcze nie naszkicowało. Nuda.

NATOMIAST już jutro około godziny 9:00 rozpocznie się tworzenie GadKaszmatki. Komiks przynajmniej częściowo zostanie zrealizowany w murach Pracowni Komiksowej. Możecie spodziewać się cotygodniowych raportów z placu boju. Całkiem możliwe, że powstanie również serial dokumentalny opowiadający o tworzeniu tego komiksu. Wszystkich życzliwych uprasza się o trzymanie kciuksów!

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (241)

2012-01-30T08:00:00.004+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Kibicujcie komiksiarzom, kibicujcie nowym inicjatywom! Dzisiaj informujemy o powstaniu smallpress.pl, wspierając jego pierwsze publikacje, jak również zdradzamy co znajdzie się w trzecim numerze Nienawidzę ludzi i pierwszym Automatycznej Skrzyni Skarbów. Oddaję głos Łukaszowi Kowalczukowi:

Hate Core Comics

Nienawidzę Ludzi #3 oraz Automatyczna Skrzynia Skarbów #1 ukażą się na Ligaturze. Prace nad pierwszym z wymienionych idą pełną parą. Nie będzie komiksów do tekstów piosenek, to był najsłabszy punkt programu. Pojawią się nowe postacie: przedłużenie studenta – Szanciarz Szymon oraz gwiazda piłki Retardinho. Historyjka z udziałem żołnierzy włoskiej mafii powoli dobiega końca (nastąpi on w #4). Pojawi się ponownie Noir. Połączę przyjemne z pożytecznym i trochę miejsca poświęcę anonimom. Format A5, 28 stron (3 wersje okładki, czerń i biel).

Słów kilka na temat Automatycznej Skrzyni Skarbów. W pierwszej z trzech części poznajemy Kapitana Roya, który stoi na czele bezwzględnej ekipy złożonej z chuliganów-sympatyków Portsmouth FC pochodzących z różnych epok historycznych. Po jednej z morskich potyczek załoga statku Anal Cunt wpada na trop tytułowej, legendarnej Automatycznej Skrzyni Skarbów. Będą mieli dwa kolejne odcinki na to, żeby ją znaleźć i spełnić swoje marzenia. Format A6, 28 stron (okładka kolor, środek czerń i biel).

Przewidziany nakład obu tytułów to 250-300 egzemplarzy.

Smallpress.pl

Wymyśliłem sobie, że wydam w tym roku kilka komiksów. Plany na dziś dotyczą trzech tytułów.
Maciek Czapiewski:

Siedzę właśnie nad trzecią, mam nadzieję, że ostatnią, wersją scenariusza. Zużyłem do tej pory tonę papieru, ale głównie na samo pisanie. Mam kilka rysunków koncepcyjnych głównej bohaterki, ale zrobiłem je na samym początku prac nad komiksem, więc są już chyba nieaktualne. Komiks będzie pulpową historią w klimatach postapokaliptycznych, przynajmniej takie były początkowe założenia. Teraz juz sam nie wiem, co to będzie - bywają dni, kiedy jestem zachwycony tym, co stworzyłem, bywają też takie, że wprost przeciwnie:) To chyba będzie dziwny komiks. Tytuł roboczy to Kwiatuszku.

Agenda z rysunkami Ani Jarmołowskiej (do mojego scenariusza) to sensacyjna opowieść o specjalnej jednostce policji dziejąca się w alternatywnej wersji Anglii lat 80. Realia są równie ponure co barwne. Główny bohater ma pysk bulldoga, pojawiają się geje-naziści, elfy, prawdziwy Paul McCartney, punkowy robot parowy itp. Scenariusz jest niemal skończony, Ania pracuje nad kolejnymi planszami oraz poprawkami starych. Prezentowana plansza to jedna z wersji pierwszej strony. Ostatecznie może to wyglądać nieco inaczej.

Agenda

Trzeci komiks to rzecz autorstwa Łukasza Godlewskiego. Prace są zaawansowane, wygląd prezentowanej strony (podobnie jak w przypadku tej z Agendy) może ulec zmianie.

Informacje o postępach nad poszczególnymi komiksami będą się pewnie ukazywać tutaj oraz na smallpress.pl – premiera strony za czas jakiś. Będę się też musiał przełamać w kwestii facebooka i tym podobnych społecznościowych wynalazków – w końcu nie chodzi już tylko o moją radosną twórczość, ale także prace innych osób którym należy się odpowiednia promocja. Mam nadzieję, że wyrobimy się na tegoroczną BFKę. Knuję jeszcze odnośnie wersji cyfrowych, ale za wcześnie żeby cokolwiek zdradzać. Założyliśmy, że format wszystkich tytułów to B5. Tazosów nie będzie.

Niezależnie od losów powstającego wydawnictwa, w 2013 roku chcę wreszcie napisać (i być może wydać własnym sumptem) książkę o TM-Semic. A raczej podejść do tematu po raz drugi, bowiem tytuł mojej pracy magisterskiej z 2008 brzmi: TM-Semic. Największe komiksowe wydawnictwo lat 90. Rzecz należy właściwie napisać od nowa, ale baza jest. No i mam błogosławieństwo Marcina Rusteckiego, a to dla mnie naprawdę ważne.

W razie czego jestem dostępny pod adresem lk@smallpress.pl, tym samym lukasz@nienawidzeludzi.pl przechodzi do historii.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Incubatorium Rustecki (47)

2012-01-28T11:00:00.002+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Incubatorium Rustecki wita przybyłych! Co tydzień o tej samej porze i w tym samym miejscu będziecie świadkami efektów pracy Marcina Rusteckiego, rzeźbiącego co mu do łba przyjdzie. Będzie satyra, będą stripy, będzie space-opera o niemotach space-explorerach... WSZYSTKO będzie! A dzisiaj...

Kibicujemy (240)

2012-01-27T08:00:00.003+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Kibicujcie komiksiarzom! Już w maju swą premierę będzie miał album GadKaszmatka. Dostarczy Wam go wydawnictwo Ważka. Aby rozjaśnić co nieco w kwestii tego tajemniczego tytułu, dzisiaj pierwsza z notek jemu poświęconych.

Komiks ten pierwotnie miał się ukazać w zbiorze The Very Best OFF The Ziniols vol.2, jednak po konsultacjach z wydawcą doszliśmy do wniosku, że lepiej będzie... ale zaraz, zaraz. Na początek, przede wszystkim:

Wracając do tematu: doszliśmy do wniosku, że lepiej będzie wydać serię w albumie, zwłaszcza, że a) postanowiłem powrócić do rysowania, b) zapragnąłem rozliczenia z GadKaszmatką, w związku z czym powstał pomysł dorysowania kilku epizodów, na które złoży się kilkadziesiąt dodatkowych stron.

Mówiąc w skrócie: komiks opowiada o czterech kolesiach, którzy spotykają się po to, by prowadzić mniej lub bardziej produktywne pogawędki, wybrać się do sklepu, czy też posiedzieć na ławce. Nic szczególnego. Gratka dla fanów xerowanego Ziniola, którzy optymistycznie i wybuchami radości reagowali na kolejne pojawienie się Bambera i spółki.

Natomiast dla pozostałych czytelników - tych, którzy komiksu dotąd nie czytali, bądź tych, którym się on nie podobał, mam mały komunikat: spodziewajcie się niespodziewanego. Powiem więcej: GadKaszmatka albumowa będzie moim opus magnum. Komiksem życia. Nie tylko przez wzgląd na twardą oprawę i sporą objętość.

Warto nadmienić również na jakim etapie jest produkcja albumu. Otóż, na zerowym. Nie została narysowana jeszcze ani jedna plansza, nie przygotowałem żadnego szkicu, a skrawki scenariusza siedzą w mojej głowie, która ma to do siebie, że to, co w niej siedzi, szybko z niej ulatuje. Nie mam również Photoshopa i nie będę wpisywał czcionek komputerowo. Skaner naprawię po narysowaniu komiksu.

Prace nad komiksem rozpoczną się 1 lutego w godzinach okołopołudniowych, a zakończą 29 lutego w godzinach późnowieczornych. Luty roku 2012 nieprzypadkowo został przeze mnie wybrany na realizację tego projektu. Mamy rok przestępny, miesiąc ma 29 dni, mam więc jeden dzień czasu więcej na realizację projektu.

Jak więc widać sprawa jest prosta. Jeśli będziecie trzymać kciuki, dostaniecie do swoich rąk nie komiks roku, nie komiks dekady, a komiks stulecia i wszechświata.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (239)

2012-01-26T08:00:00.013+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Kibicować komiksiarzom należy! Prace nad Ksionzem jak ruszyły z kopyta, tak wydają się być nie do powstrzymania przez nikogo. Dzisiaj kilkoma słowami podzieli się z Wami Marcin Rustecki, a dodatkowo doświadczycie jednej gotowej planszy z komiksu.

Na początku małe wyjaśnienie - plansza, którą zamieścił Dominik nie jest projektem okładki. Jest informacją, że wspólnie ze scenarzystą zdecydowaliśmy sie na zamknięcie tomu pierwszego w 112 stronach. Tomu PIERWSZEGO? To znaczy będą następne, a przynajmniej drugi, czy autorzy postanowili zagrać marketingowo i zKONSTRUKTować nadmuchane dzieło w milionowym nakładzie i czterdziestoma tysiącami alternatywnych okładek tworzącymi całość? No jednak nie.

Musieliśmy się gdzieś zatrzymać. Robienie Ksionza sprawia taką frajdę, że istniało ryzyko pospadania z zaczętych wątków - na wiele pomysłów Dominik wpadł po otrzymaniu gotowych plansz - i historia zaczęła się rozbudowywać... trzeba było to jakoś spiąć a niektóre wątki przenieść do tomu następnego.

Wolę lekki niedosyt, ale też nie chcę przegonić "Szelek" na długim dystansie. Praca zajęła nam ponad rok z milowymi przerwami na prozaiczne życie i przeszkody nieuniknione. Do końca pierwszej części naszej historii już naprawdę niedaleko - jakieś trzydzieści plansz.

Jak ktoś nam zaoferuje "bańkę ziela", żeby się nie dekocentrować na pierdułach byleby tylko jak najszybciej skończyć tom drugi to jestem jak najbardziej ZA.

Pozdrawiam obozy ekspertów i dyletantów sztuki obrazkowej! O rany, przecież tych drugich w Polsce nie ma.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Patronujemy: Dziewczyna i Murzyn

2012-01-25T18:00:00.001+01:00

Przedstawiamy polską okładkę komiksu Dziewczyna i Murzyn autorstwa Judith Vanistendael, który w marcu zostanie wydany przez timof comics. Ziniol objął patronat nad tym albumem.

Kibicujemy (238)

2012-01-25T08:00:00.004+01:00

Autor: Maciej PałkaKibicujcie komiksiarzom! Czy pamiętacie, gdy 27 czerwca ubiegłego roku ostatni raz kibicowaliśmy Małgorzacie Szymańskiej? Jeśli zastanawialiście się co u niej słychać, zawsze mogliście to sprawdzić na jej blogu. Tymczasem, wracamy do tematu. Co się zmieniło w planach autorki?

Przede wszystkim wymyśliłam tytuł „Pobite Gary” i mam zamiar przy nim zostać. Samych stron komiksu będzie 72 i wciąż nie znalazłam żadnego wydawcy.

Myślę, że dobrze też by było jakoś przybliżyć moją fabułę. Chyba już najwyższa na to pora: Rzecz dzieje się w alternatywnej rzeczywistości. Główny bohater, Gary Umyj, właśnie przechodzi żałobę po swoim bracie i jakby tego było mało, nieboszczyk zostawił mu masę problemów na głowię oraz swój tajemniczy wynalazek: ręcznie składanego laptopa i kask w zniewieściałe gwiazdki. Gary nie ma pojęcia do czego służy, Samse (jego brat) zawsze był bardzo tajemniczy. W sumie nie było by w tym nic złego, gdyby nie kilku ludzi pożądających ów wynalazek. Gary będzie musiał stawić czoła wrogowi swojego brata, odkryć jego tajemnicę, skopać kilka tyłków i przy tym nie dać się zwariować. Trochę s-fi, trochę ludzików z dziwnymi imionami, kilka szamanów i odrobina szaleństwa. To wszystko w pierwszej części Pobitych Garów.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (237)

2012-01-24T08:00:00.033+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Kibicowanie Ostatniemu Wynalazkowi niniejszym dobiega końca. Komiks Dominika Szcześniaka i Rafała Trejnisa opuścił już drukarnię. Dziś podajemy datę premiery i dane techniczne albumu.

Twarda oprawa, 54 strony, kolor, format A4 i cena okładkowa 32 PLN - tak prezentuje się Ostatni wynalazek w liczbach. Jego premiera odbędzie się 28 stycznia podczas Lęborskich Spotkań z Fantastyką Lewkon. Impreza potrwa od godziny 16:00 do rana. O godzinie 19:00 odbędzie się spotkanie ze scenarzystą albumu, Dominikiem Szcześniakiem. Zainteresowani będą mogli zakupić również antologię The Ziniols. Innym akcentem komiksowym konwentu jest spotkanie z Janem Platą-Przechlewskim, autorem słynnego komiksu Wampiurs Wars. Spotkaniu z PiPiDżejem będzie towarzyszyła wystawa. Program imprezy znajdziecie pod tym linkiem. W imieniu organizatorów - zapraszamy.
Już dzisiaj natomiast w gazecie Głos Pomorza zamieszczony został materiał dotyczący Ostatniego wynalazku autorstwa Grzegorza Bryszewskiego.

A tak kibicowaliśmy Ostatniemu Wynalazkowi:

Rafał Trejnis o rysowaniu komiksu
Kilka plansz w szkicu
Scenarzysta o współpracy z rysownikiem
Główni bohaterowie opowieści
Powstawanie planszy - step by step
Jak przebiegał research?
Ujawniamy okładkę Ostatniego wynalazku
Wydawca ujawniony
Przykładowe plansze

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Detektyw Fell - Ellis/ Templesmith

2012-01-23T18:00:00.013+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Detektyw Fell to zaskakująco świeży kryminał, rozgrywający się na ulicach i w budynkach zdziczałego miasta Snowtown. Autor scenariusza, Warren Ellis postawił na kameralne dramaty, zamiast naszpikowane akcją sensacyjne fabuły, a detektywistyczne zagadki podrasował niebanalnymi rozwiązaniami. Specyficzny nastrój komiksu w piękny sposób pomógł mu uzyskać rysownik, Ben Templesmith. Wyszedł im kawał porządnej komiksowej roboty.

Kryminalne zagadki Snowtown rozgrywają się pomiędzy zainteresowanymi stronami: podejrzany, ścigający go policjant oraz kilka osób, które przewijają się wokół tego ostatniego, robiąc jednocześnie za jedyny element scalający wszystkie odcinki serii. Zagadki są różne, ale zazwyczaj obywają się bez większej pompy. Śmierć pijaczka, zaginięcia na dokach, zamachowiec w przebieralni. Sprawy, na które policjanci ze znanych seriali kryminalnych nawet by nie spojrzeli, w ujęciu bystrego Fella prowadzonego za rączkę przez Ellisa, nabierają niezwykłego uroku. Są również zagadki większego kalibru: Kto i po co zabija ciężarne kobiety i wycina z nich płody? Dlaczego dziewczynka, patrząca się na ciebie z okna, wygląda jak zombie?

Fabuły są prowadzone spokojnie i precyzyjnie. Ellis waży każde słowo, rozkładając fach detektywa Fella na czynniki pierwsze (spójrzcie chociażby na scenę przesłuchania - scenę, która właściwie przeradza się w cały odcinek). Efektowi sprzyja bardzo dobry rys charakterologiczny postaci - Fell jest typowym cudownym gliną, któremu do oceny danej osoby wystarczy jeden rzut oka na nią, Maiko jest barmanką, starającą się zrewidować powyższy stereotyp dotyczący detektywa i posiadającą swoje tajemnice. Mianem głównych bohaterów można również określić moich osobistych faworytów - porucznika Bearda i jego sekretarkę Violet. Ta ekscentryczna para jest gwarantem wątku humorystycznego w każdej scenie, w jakiej się pojawia.

Na pochwałę zasługuje również kreacja miasta. Mroczne zaułki wieją pustką, na wielu ścianach widnieją specjalne oznaczenia (magia ochronna), a cały szereg innych informacji, świadczących o zdziczeniu miasta, otrzymujemy w świetnie napisanych dialogach.

Zdziczałe miasto stworzone jest według formuły odpowiadającej charakterowi opowieści - większość plansz posiada ten sam układ kadrów na planszy, co zapewnia odpowiedni rytm czytania historii. Templesmith często korzysta z opcji "kopiuj-wklej", ale nie wpada w nadużycia i stosuje ją w odpowiednich momentach. Widać również, że ręka scenarzysty powstrzymała go nieco od szaleństw graficznych, na jakie pozwalał sobie chociażby w znanym w Polsce komiksie 30 dni nocy. Detektyw Fell przygotowany został według zasad żelaznej konsekwencji.

Nie będzie przekłamaniem jeśli napiszę, że Detektyw Fell to połączenie komiksu detektywistycznego w starym stylu z jego nowoczesną mutacją. Zadowoleni więc będą wielbiciele zagadek, które można rozwiązywać wspólnie z bohaterem, jak również ci, którym zależy nie niestandardowych rozwiązaniach. Świetna lektura, przez którą brnie się bez najmniejszych zgrzytów.

Detektyw Fell: Zdziczałe miasto. Scenariusz: Warren Ellis. Rysunek: Ben Templesmith. Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz. Wydawca: Mucha Comics 2011

Komiks możesz nabyć tutaj: Sklep Gildia.pl

Kibicujemy (236)

2012-01-23T08:00:00.004+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Kibicujcie komiksiarzom w dzień i w nocy! W kolejnej odsłonie kibicowania Kamieniowi Przeznaczenia Tomasz Kleszcz zamienia się w instruktora...

Witajcie. Dziś dowiecie się, jak się robi dynamiczny rysunek pościgowy. A przynajmniej chciałbym, żeby sprawiał wrażenie dynamicznego rysunku. Próbowałem żeby sprawiał wrażenie dynamicznego rysunku...że co? Że przejść do opisu? No ok...
1. Myślimy nad koncepcją, która jak zwykle przychodzi w najmniej spodziewanym momencie, więc nie wysilając się dłużej przeszukujemy rozpastne archiwum w poszukiwaniu ujęcia spełniającego nasze wymagania. Albo jak nie mamy archiwum to oglądamy odpowiednie filmy.

2. Z grubsza zżynamy kompozycję nie wstydząc się tego w najmniejszym stopniu, gdyby nie dowód w postaci powyższego zdjęcia nikt by nie odkrył tego małego powiązania. Ale przecież wszyscy tak robią... chociaż ta sprawa z ACTAmi może wiele zmienić...

3. Uporaliśmy się z czynnościami rysowania, skanowania i wypełniania czernią.

4. Z grubsza plan pierwszy gotowy. Dorabiamy na asfalcie plamy szybkości, wykorzystując zniekształcone plamy zrobione pędzlem i farbą akwarelową na zwykłej kartce. Bajerancko to wygląda.

5. Czas na tło, rysujemy je raczej z głowy bo szkoda czasu na poszukiwanie odpowiednich zdjęć, i tak nikt nie będzie się mu przyglądał.

5. Tło wklejamy za obrazek, zmniejszamy nasycenie czerni żeby zwiększyć wrażenie głębi. Dodajemy bajery w postaci świateł, a raczej je malujemy, znaczy te bajery.

6. Doklejamy deszcz zrobiony według własnej, specjalnej receptury. Rysujemy krople wokół błotników. Wklejamy bajeranckie logo komiksu oraz mniej bajeranckie logo z moim adresem, na który możecie czasem zaglądać i voila. Bez tekstur. Bez wklejania zdjęć. Wszystko zrobione własnoręcznie, żeby nikt nie marudził. Podobało się?. Będzie niedługo tutek z okładki na blogu, i w ogóle różne fajne rzeczy będą. W podzięce za ten pomocny tutorial możecie kliknąć "lubię to" wiadomo gdzie. Pozdrawiam T.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Rex Libris #1-3 – James Turner

2012-01-22T11:00:00.001+01:00

Autor: Łukasz Kowalczuk

Cyfra nie gryzie

Niniejszą recenzją chciałbym zapoczątkować cykl tekstów o komiksach, które kupiłem w dystrybucji cyfrowej. Celem jest recenzowanie tytułów mało znanych, wydanych nakładem niezależnych wydawnictw. Nie zmieniam zdania - papierowego wydania na półce nie przebije nic, ale nie można mieć wszystkiego.

Komiksy, o których będę pisał nie są drogie (to jeszcze jeden klucz według którego dokonuję wyboru). Może jestem naiwny*, ale myślę że 15-20 złotych wydanych raz na jakiś czas na kilka cyfrowych zeszytów to nie są pieniądze ani duże ani tym bardziej zmarnowane.

Tak więc do dzieła.

A czy Ty oddałeś swoje książki?

Pamiętacie Conana bibliotekarza z komedii UKF? Ten motyw chyba nigdy nie przestanie mnie bawić.

Główny bohater serii Jamesa Turnera, Rex Libris, jest bibliotekarzem. Żyjącym od ponad 2 tysięcy lat zabijaką od zadań specjalnych. Biblioteka, w której pracuje też nie należy do normalnych. Ani wypożyczający, ani zwierzchnicy Rexa.

Historia zaczyna się kiedy Kurui-No-Oni, demon-samuraj, chce zabrać książkę „Evil made Easy” bez wypełnienia karty. Rozpoczyna się walka. Czy to kolejny komiks, w którym dialogi są traktowane jako denerwujący przerywnik?

Nic bardziej mylnego. Rex Libris to przede wszystkim rozmowy głównego bohatera z zastępem barwnych postaci (wspomniany już japoński demon jest przy nich średnio oryginalny, naprawdę!). Są tu nawiązania do mitologii, historii, filozofii czy wreszcie komiksowych prawideł rządzących branżą. Jest więc na odwrót – to sceny akcji stanowią swoisty przerywnik (choć i tam postacie nadają w najlepsze), przy czym są dobrze skonstruowane i dzięki nim tempo całości jest odpowiednie.

One of very few vector based comic books in the world

Tak, tak – Turner tworzy za pomocą grafiki wektorowej. Trzeba wykazać się nie lada kunsztem i pomysłowością żeby przy pomocy tej techniki narysować fajny komiks. Osobiście wolę taką prostotę. Lepsza pomysłowość w wykorzystaniu czerni, bieli i szarości niż nadużywanie photoshopowych fajerwerów.

Pierwszy numer jest dostępny za darmo. Lekturę skończyłem na trzecim, ale na pewno sięgnę po następne. Tym bardziej, że ciąg dalszy historii o odzyskaniu pewnej książki z rąk kosmicznego tyrana zapowiada się po prostu zajebiście. Więcej na temat fabuły nie będę pisał żeby nie popsuć nikomu zabawy.

*Na pewno w oczach przyssanych do torrenta cbr-owych pijawek. Nie sądzę, żeby takowi to w ogóle czytali. Pewnie czekają na nowy numer siódmej wersji przygód jakiegoś metroseksualnego ultra-bohatera.

LINKI:
James Turner
Rex Libris
Slave Labor Graphics (kupiłem recenzowany komiks w Comixology, ale na stronie wydawcy jest on tańszy o 10 centów, są dalsze numery no i można ściągnąć plik DRM free).

Comixology

Incubatorium Rustecki (46)

2012-01-21T11:00:00.000+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Dziewczynka którą bolała głowa - Mei

2012-01-19T08:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Dziewczynka którą bolała głowa zbiera różne historie autorstwa Edyty Bystroń - od tych publikowanych w zinach, poprzez stworzone z myślą o większych projektach, aż po takie, które nigdy dotąd nie opuściły jej szuflady. Ten 64-stronicowy zbiorek wykonany metodą DIY jest najbardziej szczerym i emocjonalnym komiksem, jaki ukazał się w Polsce w ostatnich latach. Emocje biją nawet z wykonanego prostą kreską komiksu o wiele mówiącym tytule Ptak Srak.

O odróżnieniu od Księżniczki, Dziewczynka przedstawia całkiem spory przegląd możliwości Mei w robieniu komiksów. Recenzowany już na łamach Ziniola komiks utrzymany był w stylistyce bajkowej i takich komiksów jest również kilka w Dziewczynce. Ale nie tylko. Mei kreśli również wątek autobiograficzny w komiksach do bólu życiowych i dotyczących na przykład gimnastyki korekcyjnej, czy wizyty u lekarza. Te dość proste przyczynki do fabuły, z pozoru nie interesujące, nabierają charakteru solidnego komiksowego mięcha w ujęciu rysowniczki. Bystroń zazwyczaj stosuje kreskę minimalistyczną, ale widać, że panuje nad nią na tyle dobrze, by od czasu do czasu pozwolić sobie na eksperymentowanie (jak np. w tytułowym szorcie, który wygląda jak występ gościnny Mikołaja Tkacza, co niestety nie jest zaletą). Autobiografizm przejawia się również w gościnnych występach autorki, którą poznajemy jako osobę cierpiącą na nerwicę natręctw, wieczną depresję i niemal wciąż płaczącą (tu warto nadmienić, że pasek, obrazujący jej stany emocjonalne - od złości po radość - jest majstersztykiem).

DIY podświadomie wymogło na Mei stworzenie kilku krótkich historii, które oparte są o motywy obecne w zinach od dawien dawna. Pół żartem, pół serio można powiedzieć, że jest to taki zinowy constans - komiksy o jesieni (Jesień), czy zaskakujące czytelnika pozornie niespodziewanym zakończeniem (Eliza).

Dużo miejsca poświęca Mei miłości i przyjaźni - tę pierwszą rozbija na atomy w zabawnym komiksie Chemia, jak również w świetny sposób gloryfikuje w jednym z odcinków Ptaka Sraka. Robi ją nadrzędnym elementem znakomicie rozegranych historii - Wiosna idzie oraz Dziewczynki jedzą muchomory i pestki. Drugi z tych komiksów wyróżnia się na tle pozostałych: rysując go, autorka musiała "wyrzygać z siebie mnóstwo ornamentów", co w efekcie dało kreskę bardziej dopieszczoną i choć nie pozbawioną skrótów i błędów, idealnie pasującą do opowieści. Niestety błędem okazało się tu zastosowanie czcionki komputerowej - Mei literuje bardzo sprawnie i zróżnicowanie, a jej literki nadają komiksom charakteru, szkoda więc z nich rezygnować.

Dziewczynka którą bolała głowa to fantastyczny przegląd możliwości twórczych Edyty Bystroń. Jej komiksy to czasem śmiech przez łzy, czasem ciekawe rozwiązania kompozycyjne, a czasem świetne autobiograficzne story. W kategorii zinów, dokonania Mei to - obok komiksów Sławomira Lewandowskiego i Nienawidzę Ludzi - ścisła czołówka 2011 roku.

Dziewczynka którą bolała głowa oraz inne historyjki Mei. Scenariusz i rysunki: Edyta Bystroń. Wydane własnym sumptem.

Kibicujemy (235)

2012-01-18T08:00:00.004+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Z kibicowaniem Gedeonowi zebranemu nie zdążyliśmy się odpowiednio rozpędzić, a już mamy zapowiedź premiery albumu. Daniel Grzeszkiewicz zakończył skład, dokonał selekcji, w Ważka za chwilę komiks będzie drukowała.

Album objętości 120 stron w twardej oprawie będzie miał swoją premierę 10 lutego 2012 roku. Będzie to trzecia publikacja Ważki. Wydawca zdradził również, że wyda obrośnięty tajemnicą komiks X2, któremu swego czasu kibicowaliśmy. Poniżej prezentujemy okładkę ostateczną albumu Gedeon zebrany:

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Biały Orzeł - Kmiołek/Kmiołek

2012-01-17T08:00:00.003+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Biały Orzeł to bodaj pierwszy komiks o polskim superbohaterze, nie będący parodią amerykańskiego odpowiednika. Sam pseudonim głównego bohatera jest równie pompatyczny, co np. Kapitana Ameryki, ale - co cenne - w polskiej wersji nie bazuje na tanim nawiązaniu do herosa zza Wielkiej Wody. Wizualnie bardziej przypomina Batmana (w myśl przysłowia "Gdzie Batman nie może, tam Orzeł pomoże"). Biały Orzeł to zarazem kolejny pisk zeszytówki, która wciąż jeszcze na dobre nie wyszła z gniazda, mimo kilku ambitnych prób, podejmowanych w ostatnich czasach. Czy to będzie bardziej efektywne podejście?

Całkiem możliwe. Adam i Maciej Kmiołek podeszli do sprawy bardzo solidnie i zrobili komiks amerykański w Polsce. Bez silenia się na głębsze fabuły i w formie bezpośrednio nawiązującej do zeszytów z USA. Czuć tu oczywiście sentyment do czasów Tm-Semic, a lista rysowników, którzy stanowili inspirację dla autorów znana jest każdemu, kto interesował się komiksem w Polsce od czerwca 1990 roku. Rysownik, Adam Kmiołek, nawiązuje do tego, co dobre: Erika Larsena, Todda McFarlane'a, Franka Millera, Jima Lee. Najprościej byłoby napisać, że wpływy tych autorów widoczne są na niemal każdej stronie, ale przecież rynek amerykański tak się zunifikował, że wszyscy teraz rysują w niemal identycznym stylu. Dominuje produkcja taśmowa i solidne rzemiosło. Na tym samym założeniu bazuje Biały Orzeł - rzemiosło jest tu bardzo solidne i plansze ogląda się z przyjemnością znacznie większą, niż wertując większość amerykańskich zeszytów. Wracając do inspiracji - w stopce do pierwszego zeszytu, obok wymienionych powyżej nazwisk, nie pojawia się Rob Liefeld. To dobry znak. Znak, że Adam Kmiołek radzi sobie z proporcjami i nie popełnia anatomicznych gaf.

Graficznie jest naprawdę dobrze. Poza rysunkami, komiks jest idealnie przygotowany pod względem edytorskim, kompozycyjnym i kolorystycznym. Są kadry eksponujące głównego bohatera w kozackich pozach, są ujęcia "telewizyjne" znane z komiksów Millera, czy też sympatyczne drobnostki, w rodzaju kolorowego tła w ramkach narracyjnych. Autorzy bardzo dobrze odrobili pracę domową.

Fabularnie również jest bardzo typowo. Tytułowy bohater ma pomocnika, Hudiniego oraz wrogów - Wiktora, Czarną Śmierć, czy też przypominającego Vermina z deMatteisowskich Ostatnich Łowów Kravena kanalarza Nura. Scenarzysta bazuje na retrospekcjach, powoli składając puzzle w jeden duży obraz.

Przyznam, że miło zaskoczył mnie brak być może niesłusznie spodziewanego nachalnego patriotyzmu. Poza ksywką głównego bohatera i jego prawdziwym nazwiskiem oraz lokacjami nic takiego na szczęście się nie pojawia. A przecież tak łatwo autorzy mogli nawiązać chociażby do narodowej pulpy promowanej niegdyś przez Kapitana Amerykę. Widać można inaczej. Zamiast tego mamy więc wyluzowaną historię, która ma swoje momenty. Bywa zabawnie, czasem trzyma w napięciu, a przede wszystkim - chce się więcej.

Biały Orzeł jest bardzo konsekwentnie przygotowanym produktem, który - jeśli autorzy nie spoczną na laurach - może okazać się dużym wydarzeniem. Może nie na tyle dużym, by przedefiniować obecnie panujący na rynku mainstream, ale takim, który bez wstydu pozwoli nam spoglądać na dokonania polskich autorów w kategorii superhero i zeszytówka.

Zapowiedź drugiego numeru przywodzi na myśl Subcity Todda McFarlane'a i wspomniane już przeze mnie Ostatnie Łowy Kravena DeMatteisa i Zecka. Ciekawe, czy autorzy wyjdą cało z tych porównań? A może zaskoczą czymś zupełnie innym? Warto dać im szansę.

Biały Orzeł, numer 1. Scenariusz: Maciej Kmiołek. Rysunki: Adam Kmiołek. Kolor: Daria Widermańska-Spala. Wydawca: Wizuale S.C. 2011

Komiks możesz zakupić tutaj.

Mrok: Krwawe żniwo - Zaręba/Cabała/Chochowski/Kleszcz/Similak

2012-01-16T08:00:00.003+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Mniejsza zawartość mroku w Mroku - być może jest to kwestia zmiany formuły serialu do scenariusza Roberta Zaręby, a być może brak zaskoczenia, które było udziałem pierwszego tomu. Na pewno natomiast nie chodzi tu o zniżkę formy. Wciąż jest bardzo dobrze, choć z kilkoma zastrzeżeniami - warstwa scenariuszowa trzyma fason, a graficzna zwyżkuje bądź strasznie kuleje, w zależności od tego, kto przejmuje pałeczkę rysownika.

Mrok: Przebudzenie przedstawiał konsekwentną fabułkę idealnie zgraną z rysunkiem - Zaręba pisał, Cabała rysował i wszystko miało ręce i nogi. Komiks publikowany był w epizodach, po czym został zebrany w całość, dzięki czemu zyskał znacznie na wartości. Podobnie jest w Krwawym żniwie - fragment z tego albumu został wydany w formie szorta w jednej z wcześniejszych odsłon Strefy komiksu. Cała reszta jest zupełnie świeżym materiałem.

Krwawe żniwo jest bezpośrednią kontynuacją Przebudzenia - równolegle obserwujemy dochodzenie Sary i Waldiego, machloje Młodego i Grubego, a na dokładkę dostajemy wątek fantasy oraz obecny w tle, ale raźnie wybijający się do przodu, akcent watykański. Zaręba nieco wyczyścił język. Przebudzenie mogłoby być rekordy w ilości bluzgów w polskim komiksie, drugi tom jest nieco bardziej stonowany w tym temacie. Zmniejszyła się również ilość anegdotek i dygresji (ściśle powiązanych z fabułą) - tak, jak pierwsza część obfitowała w tarantinowskie sceny z gadającymi głowami, prowadzącymi sprawnie napisane monologi, tak, druga ma ich zaledwie kilka. Wszystko to bez straty dla opowieści, a być może nawet i z profitami, w postaci sprawniejszego wertowania kartek przez zaciekawionego czytelnika.

Postaci stworzone przez Zarębę to twarde charaktery. Scenarzysta nie idzie na żadne kompromisy - gangster jest gangsterem do końca, a zły glina to osobnik totalnie wredny. Główny wątek fabularny wspomagany jest przez anegdotki antyklerykalne, antydresiarskie, tchnące tą anarchią, która obecna była w podziemnych komiksach lat 90.

Do Nikodema Cabały dołączyła duża paczka nowych kolegów - rysowników: Tomasz Kleszcz, Zygmunt Similak i Artur Chochowski. Zdecydowanie najlepiej wychodzi na tym oryginalny rysownik serii, który dostał do zilustrowania tekst, pozwalający odetchnąć mu od miejskiego wątku i wysłał do świata fantasy (jednocześnie najsłabszego momentu w fabule), najgorzej natomiast - Zygmunt Similak, zupełnie nieprzekonujący i sprawiający wrażenie jakby trafił ze świata rysunków satyrycznych do przymusowych robót przy grafikach ukazujących robienie laski, czy rozpłatany łopatą mózg. Kleszcz i Chochowski zostali dobrani poprawnie - obaj idealnie nadają się do sensacyjnych historii, a ich umiejętności sprawiły, że w albumie mamy kilka naprawdę świetnie skomponowanych i narysowanych plansz. Chochowski powoduje, że blednie przy nim nawet Bond. Philip Bond. Kleszcz natomiast nie popisuje się tylko w grafice stanowiącej stronę tytułową albumu - rysunek na niej jest fatalny.

Mrok to przemilczana przez publikę, ale też jedna z najlepszych serii komiksowych ukazujących się w Polsce. Pierwszy tom wydano w 2007 roku, drugi w 2011 i niestety ta rozpiętość czasowa jest dużym minusem, kompletnie nie służącym komiksowi. Zatrudnienie zastępu rysowników prawdopodobnie i tak przyspieszyło publikację drugiego tomu, zatem wypada tylko liczyć na to, że do trójki uda się zatrudnić jeszcze kilku autorów i komiks pojawi się w sprzedaży - wedle zapowiedzi - "już niebawem".

Mrok: Krwawe żniwo. Scenariusz: Robert Zaręba. Rysunek: Nikodem Cabała, Artur Chochowski, Tomasz Kleszcz, Zygmunt Similak.Wydawca: Wydawnictwo Roberta Zaręby 2011

Komiks możesz zakupić tutaj: Sklep Gildia.pl

Liga Niezwykłych Dżentelmenów. Stulecie: 1910 - Moore/O'Neill

2012-01-15T12:00:00.006+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Londyn z roku 1910 wzywa. Londyn AD 1910 potrzebuje pomocy. A kto niesie pomoc lepiej niż Liga Niezwykłych Dżentelmenów, składająca się z przeróżnych, znanych literaturze postaci? Alan Moore, słynący z chorobliwej skrupulatności, i tym razem nie szczędzi czytelnikowi cytatów i nawiązań, z których jedne zidentyfikować można od razu, a innym należy poświęcić kilka chwil. Na przekór filmowej adaptacji rzeczonego komiksu - płytkiej, zrobionej bez polotu i z nastawieniem na tanie zagrywki - Moore realizuje swój projekt ponad poziomami banału i tandety.

Zapewniają mu to nie tylko wspomniane cytaty, a raczej przede wszystkim znakomita kompozycja albumu oraz zachowanie przygodowego charakteru przy tej dość sporej ilości nawiązań. Wiodącą inspiracją jest Opera za trzy grosze Brechta i Weila, nadająca albumowi rytm właściwie od początku do końca, od sceny prezentującej Janni Dakkar przy łożu umierającego Kapitana Nemo, aż po tragiczny finał. Obok owej wiodącej inspiracji istnieje główny wątek komiksu, jakim jest próba zapobieżenia zagładzie Londynu przez członków Ligi. Istotnym problemem, jaki swoim bohaterom zafundował Moore jest brak jakichkolwiek informacji na temat tego, co ową zagładę spowoduje. Opcje, jakie z zaciekawieniem powinien rozpatrywać również czytelnik, to: kometa Halleya? Złowrogi kult? Plany stworzenia Księżycowego Dziecka snute przez Olivera Haddo? Zbliżająca się koronacja? A może powrót mordercy prostytutek z White Chapel?

Ripperologia to konik Alana Moore'a; zagadnieniu morderstw dokonanych przez Kubę Rozpruwacza poświęcił album Prosto z piekła z rysunkami Eddiego Campbella. W Stuleciu jest on obecny oczywiście nie na tak dużą skalę, natomiast stanowi bardzo istotny aspekt fabularny. Jest ich zresztą znacznie więcej: wyróżniłbym tutaj fenomenalnie rozegrany wątek więźnia Londynu, Andrew Nortona. Wśród tego nagromadzenia zagadnień, właściwie tylko jedno dotyczy samej grupy i absolutnie nie jest dla niej niczym przyjemnym: otóż, ekipa ma kryzys i nie daje sobie rady.

Komiks czyta się wyśmienicie, co w gruncie rzeczy jest zasługą idealnej współpracy Moore'a z Kevinem O'Neillem. Każdy rysunek współpracuje z dymkiem, który się na nim znajduje. Nie ma w kadrze nic niepotrzebnego. Co więcej - to, w jaki sposób Moore opracowuje zagadnienia o jakich pisze i jak dużo smaczków do nich wprowadza, pozwala ze stuprocentową pewnością stwierdzić, że mnóstwo owych specjałów znajduje się właśnie w wyrysowanych przez O'Neilla kadrach. Jego współpraca z kolorystą, Benem Dimigmaliwem, przynosi m.in. niesamowitą wizję Nautilusa i wspaniały Londyn tamtych czasów.

Dwa główne wątki łączą się w spektakularnym finale, który jest fantastycznym przykładem dotyku geniuszu Alana Moore'a. Podczas lektury serce zaczyna bić mocniej - kameralny początek z czasem przeradza się w rozbudowaną, trzymającą w napięciu fabułę, zakończoną istną bombą.

Pierwszy tom trylogii Stulecie to absolutne mistrzostwo. Moore i O'Neill w najwyższej formie. Przeznaczony głównie do czytelników obeznanych w literaturze, ale również dla tych kojarzących jedynie Excalibur, Sherlocka Holmesa i Verlaine'a powinien być świetną zabawą.

Liga Niezwykłych Dżentelmenów: Stulecie: 1910. Scenariusz: Alan Moore. Rysunek: Kevin O'Neill. Kolor: Ben Dimagmaliw. Tłumaczenie: Paulina Braiter. Wydawca: Egmont 2010

Komiks możesz zakupić tutaj: Incal

Usagi Yojimbo: Powrót Czarnej Duszy - Sakai

2012-01-14T21:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Jednym ze sposobów na zapewnienie serii drugiego życia jest na przykład zrezygnowanie na chwilę z głównego bohatera. W przypadku Usagiego nowe życie nie oznacza oczywiście wprowadzenia trzęsienia ziemi z powodu pogorszenia się poziomu serii - ten, czy to w krótkich historiach czy dłuższych fabułach jest cały czas zachowany. Oznacza natomiast nagłe przyspieszenie i odejście od serialowej monotonii. I to właśnie robi w Powrocie Czarnej Duszy Stan Sakai. Na moment rezygnuje z Usagiego.

Ten fragment, który obchodzi się bez obecności Długouchego, skupia się na retrospektywnym wglądzie w wydarzenia, mające miejsce w albumie Ostrze Bogów i dotyczące masakry w jednej ze świątyń. Sakai relacjonuje krok po kroku przebieg tamtych wydarzeń, swoim zwyczajem znakomicie kreśląc postaci dramatu i tło historyczne, ale również wchodząc w rejony, wcześniej rzadko kiedy eksplorowane. Chodzi o wątek wiary - buddyjskiemu miłosierdziu szlachetnego kapłana Jizonobu przeciwstawione zostaje zło mrocznych bóstw, czczonych przez garbatego znachora, którego jedynymi przyjaciółmi (poza wykutymi w skale wizerunkami bóstw) są latające wokół niego (nie bez powodu) muchy. Jak to w przypowieści, mimo stanowczych uprzedzeń, Jizonobu zostanie postawiony w takiej sytuacji, która wymagała będzie od niego przychylniejszego spojrzenia na garbusa i podjęcia decyzji w sprawie życia i śmierci.

Ten wątek religijny, powiązany z nieczystymi mocami i idące za nim egzorcyzmy, odprawiane w dalszej części albumu, stanowią najmroczniejsze odcinki serii o króliku-samuraju. Sakai faktycznie dał jej nowe życie.

W towarzystwie tego mrocznego epizodu, cały komiks zmienia nieco charakter - staje się nagle nieco bardziej brutalny i nawet umowne przedstawianie śmierci (tak charakterystyczna dla grafik Sakaiego ulatująca z zabitego czaszka) staje się nieco bardziej dosłowne. Jakby tego było mało, autor w wielu momentach opowiadanej historii wodzi czytelnika za nos, dając mu do zrozumienia, że to, co widzi niekoniecznie jest prawdą. Proponuje również swego rodzaju zagadkę detektywistyczną z serii: Kto zabił?

Na kartach Powrotu Czarnej Duszy pojawiają się starzy znajomi: Gen, Inazuma, kapłan Sanshobo, a przede wszystkim ten, który wygryzł Usagiego z roli głównego aktora przedstawienia - demon Jei (aktualnie znajdujący się w ciele Inazumy). To właśnie pogoń za nim stanowi trzon albumu - gonią go setki najemników, na czele z tajemniczym jegomościem o niezwykłych umiejętnościach.

Album zamyka wątek Inazumy, ale daje wyraźny sygnał, że Jei nie raz jeszcze uprzykrzy życie Usagiemu. Jeśli ma to robić w taki sposób i na takim poziomie, jak w Powrocie Czarnej Duszy - nie mam nic przeciwko. Sakai podniósł sobie poprzeczkę i - być może - na zawsze przedefiniował swojego bohatera i swój komiks. Po tej najmroczniejszej przygodzie samuraja, ciekawość następnych jest ogromna.

Usagi Yojimbo: Powrót Czarnej Duszy. Autor: Stan Sakai. Tłumaczenie: Jarosław Grzędowicz. Wydawca: Egmont 2011

Komiks możesz nabyć tutaj: Sklep Gildia.pl

Incubatorium Rustecki (45)

2012-01-14T11:00:00.001+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Kamień Przeznaczenia - Kleszcz

2012-01-13T10:00:00.002+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Tomasz Kleszcz i Kamień Przeznaczenia przeszli drogę pokazującą jak może ziścić się sen komiksiarza w Polsce. Najpierw nieśmiałe zapowiedzi, myśli, że "może by sobie wydać to samemu", następnie skład, druk i gotowy gruby album z grzbietem w dłoniach. I na każdym z powyższych etapów - ciągła ciężka praca. Sen polskiego komiksiarza na tym właśnie polega - harowanie, gigantyczna frajda z gotowego produktu i... olewka ze strony Czytelników, krytyków, nieco mniejsza ze strony recenzentów. Nie od dziś wiemy, że komiksów nie robi się w próżnię, ale wiemy też, że w Polsce rysownikowi kochającemu to, co robi tę próżnię może pomóc załatać kilku kolegów, którzy poklepią po plecach. Załatać ją może również ta siła, która pcha rysownika do tworzenia kolejnych stron swego dzieła, do późniejszego poskładania go do kupy i wreszcie do wydania kolejnego zeszytu. Tomasz Kleszcz we wstępniaku do pierwszego tomu Kamienia wyraża się wprost: "Nie traktuję tego jako hobby. Ja tym żyję".

Patrząc na tempo, w jakim autor realizuje swoje komiksy i na wciąż zwyżkujący poziom jego prac, jestem w stanie w to uwierzyć. Poprawka: wierzę w to.

Kamieniem Przeznaczenia autor miał w zamyśle załatać lukę w komiksie wydawanym w Polsce i robionym przez Polaków. Nie chodziło mu ani o tak popularne u nas obyczajówki, ani o komiksy kontestujące, czy też pukające do drzwi galerii sztuki. Wbił się w temat mainstreamu, zapragnął by odżyły czasy Tm-Semic oraz aby przypakowani goście, szkaradni łotrzykowie i seksowne laski zostali przetransferowani z gruntu amerykańskiego na nasze podwórko. Pod tym względem komiks jest szczery aż do bólu - Kleszcz krok po kroku realizuje przykazania, według których powstają zachodnie zeszytówki. Ma do tego predyspozycje przede wszystkim w postaci szalenie dynamicznego rysunku i drobiazgowości. Ale też odpowiednich dla gatunku, który sobie wybrał, pomysłów.

Afera w Kamieniu Przeznaczenia rozbija się o tytułową rzecz, której poszukują: twardziel Dux, jego pomocnik Sam, prostytutka imieniem Natasha oraz złe moce w postaci Marduka. Marduk jest typowym złoczyńcą, który za wszelką cenę chce rządzić światem. Do tego celu niezbędna jest mu Piramida - broń ostateczna. To właśnie do jej uruchomienia służyć ma Kamień. Ta linia fabularna zakłada wszystko to, w czym Kleszcz jest bardzo dobry - pościgi, strzelaniny, splash-page, ukazanie miejskiej dżungli, samochody, helikoptery, nawalanki, wybuchy... W tym komiksie fabuła nie jest rzeczą najważniejszą. Ma być ostro. I jest. Kleszcz bardzo dobrze rozgrywa akcję na polu rysunkowym - niektóre sceny (np. ta ze stron 25-26) spreparowane są bardzo przyzwoicie, a co najważniejsze - komiks ma swój rytm.

Są również i błędy - głównie w anatomii, czy rysowaniu twarzy, niezbyt ciekawie prezentuje się okładka. Ma to związek z widocznym wahaniem formy rysownika - te błędy pojawiają się sporadycznie i kontrastują ze stronami, na których Kleszcz bardzo zgrabnie ich unika. Konsekwentnie szlifuje warsztat i przysporzy czytelnikom wiele radości, kiedy już te wszystkie nieporadności wyeliminuje. Zbliża się do tego bardzo szybko.

Kamień Przeznaczenia na pewno nie jest komiksem dla wszystkich. Zainteresują się nim ci, którzy lubią szybkie filmy akcji, rozpierduchy na co drugiej stronie i dialogi prawdziwych twardzieli. Nie zmusza do przemyśleń, a jego fabuła dość szybko ucieka z głowy, ale świetnie się go ogląda.

Tomasz Kleszcz wziął sprawy w swoje ręce. On tym żyje, ale dobrze by było, gdyby jeszcze mógł z tego żyć. Póki co sprawdził się jako uzdrowiciel rynku komiksu sensacyjnego (stosuję ten termin jako definicję mainstreamu wspomnianego wcześniej), który ciężką i konsekwentną robotą potrafił dopiąć swego. Życzę mu, żeby ten jego polski sen komiksiarza nie kończył się na wydaniu kolejnej fajnej cegiełki i podliczaniu strat.

Kamień Przeznaczenia. Autor: Tomasz Kleszcz. Wydawca: Wydawnictwo Roberta Zaręby 2011

Komiks możesz zakupić tutaj: Sklep Gildii.

Tak kibicowaliśmy Kamieniowi Przeznaczenia:
Geneza komiksu
Początki kariery rysowniczej Tomasza Kleszcza
Kto zagra w filmowej adaptacji Kamienia Przeznaczenia?
Produkcja Kamienia: Jak, czym i przy czyim akompaniamencie?
O czym jest Kamień Przeznaczenia? Plus: pin-up girl
Plansza Kleszcza step by step
Tomasz Kleszcz o inspiracjach
Tomasz Kleszcz o różnych projektach
Ostateczne stadium produkcyjne
Pierwszy tom, ostatnie wejście
Ostateczna zapowiedź albumu

Louve: Raissa - Surżenko/Yann

2012-01-12T13:00:00.000+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Pierwsza z pobocznych serii Thorgala - Kriss de Valnor - pokazała, że gdzieś tam w tunelu tli się jeszcze światełko dla dzielnego Wikinga i nawet proceder odcinania kuponów od najlepszych albumów z jego udziałem może być gwarantem jako takiego poziomu. Druga, najnowsza seria ze światów Thorgala, skupiająca się na jego córce - Louve - staje na przeciwległym biegunie do poprzedniczki.

Album nawiązuje zarówno do aktualnych przygód Thorgala z jego regularnej serii, jak również do opublikowanych lata temu odcinków zatytułowanych Wilczyca i Gwiezdne dziecko. Został skonstruowany w taki sposób, że każda jego scena jest bardzo wyraźnym komunikatem, rzuconym przez wydawców i autorów. Komunikat ten brzmi: doimy cię, Thorgalu. Doimy na wszystkie możliwe sposoby.

Scenarzystą jest w Raissie Yann, czyli Yannick le Pennetier, polskiemu czytelnikowi znany bardziej jako Balac, współpracujący przy serii Sambre. Yann dokonał niemożliwego: pisząc Raissę połączył se sobą najbardziej znane chwyty warsztatu van Hamme'a z tymi najbardziej ogranymi. Nie omieszkał dorzucić również czegoś od siebie. Tym czymś są wątki, które nigdy w jakiejkolwiek serii związanej z Thorgalem nie powinny się pojawić, a źródła ich pojawienia się można upatrywać w komunikacie, który przywołałem powyżej.

Banalna konstrukcja albumu, skupiająca się na Louve (przebywającej wraz z Aaricią w wiosce Wikingów) opiera się na ukazaniu twardego charakteru córki Thorgala i jej podobieństw do ojca, jak również służy rozwinięciu wątku jej super-mocy, będącej spuścizną gwiezdnej rodziny: możliwości komunikowania się ze zwierzętami. Traf chciał i Yann chciał, że w ten schemat idealnie wpasowały się wilki, a więc stworzenia towarzyszące małej bohaterce przy narodzinach. Traf również chciał i Yann również chciał, że są to wilki, które kojarzą Louve właśnie z tej nocy, kiedy dziewczynka wydała z siebie pierwszy krzyk. Ich spotkanie z córką Thorgala to niewielki absurd w porównaniu z tym, który pojawia się w momencie, gdy wilki zaczynają opowiadać swoją historię, artykułując zdania wielokrotnie złożone, których pozazdrościłby im niemal każdy Wiking z wioski leżącej nieopodal.

Grzech pierwszy scenarzysty: zżynka z van Hamme'a. Sądzę, że sposób kadrowania, umieszczania w kadrze odgłosów dźwiękonaśladowczych oraz zawieszenia akcji pod koniec planszy to naturalna kontynuacja świetnych metod wypracowanych przez Rosińskiego, więc Yann nie musiał nawet uwzględniać ich w scenariuszu. Są jednak kwestie, których uwzględniać nie musiał, a mimo to je uwzględnił. Scenarzysta nie zdawał sobie najwyraźniej sprawy z tego, że scena (najlepiej ta otwierająca album) na plaży, z główną bohaterką ćwiczącą w towarzystwie koleżanki strzelanie z łuku nie należy do najoryginalniejszych. Co prawda mógł założyć, że będzie to paralela do zachowań Thorgala z pierwszych tomów serii, ale najwyraźniej zwątpił w inteligencję czytelnika zakładając powyższe jeszcze kilkukrotnie w kolejnych scenach (ot, choćby w scenie znęcania się dzieci prawdziwych Wikingów nad dzieckiem bękarta). Bezrefleksyjne podejście do pisarstwa van Hamme'a przyozdobił kilkoma wtrętami, zdradzającymi upodobania do natarczywego stosowania nadmiaru bogactwa - czytając komiks natraficie na skojarzenia z nowelkami Łzy Thjaziego z Gwiezdnego dziecka i ...Prawie raj ze Zdradzonej Czarodziejki, jak również albumami Ponad Krainą Cieni oraz Ofiara. Cały album stwarza wrażenie takiego potworka pozszywanego z wielu kawałków, z których każdy wyda nam się znajomy.

Yann pozostał wierny van Hamme'owi w jeszcze jednej kwestii: Aaricia jest tu tą samą kurą domową, tęskniącą za i wzdychającą do swojego męża. I postępującą tak samo irracjonalnie. Kto wie, może za kadencji Yanna albo Sente księżniczka przypomni sobie jeszcze swoje najlepsze momenty z czasów sagi Qa?

W tym całym służalczym podejściu do van Hamme'a najbardziej dziwi to, że Yann bez skrępowania dokonuje profanacji dorobku swojego poprzednika. Robi to zadając pytania i próbując dać odpowiedzi. Oto bowiem pojawia się dziadek, który był razem z Leifem Haraldssonem w momencie, gdy ten odkrył kapsułę z dzieckiem w środku. Dziadek coś wie. Jest dla Louve mentorem, który wprowadza ją w nota bene - światy Thorgala. Być może będzie wiedział gdzie się podział "mały drakkar z nieznanego metalu"? Być może będzie znał kogoś, kto np. widział moment lądowania kapsuły i zauważył, że było w niej jeszcze jedno dziecko? Niestety, podejście Yanna sugeruje, że każda idiotyczna teza może mieć w serii swoje pięć minut.

Yann beztrosko dowcipkuje sobie w nazewnictwie postaci: nowy apsztyfikant Aaricii nazywa się Lundgen, a wioskowy kowal to Lanffeustson.

Nawet jedyny w miarę oryginalny motyw Yann oparł o schemat van Hamme'a. Tak, jak Jolan trafił na zamek Manthora, tak Louve trafia na dwór Azzalepstona. Cel ten sam: ocalić Thorgala. Louve, aby tego dokonać musi poświęcić siebie i uwięzić dziką stronę swojej natury w słoiku sympatycznego blondwłosego władcy. A słoik bardzo łatwo jest odkręcić, co otwiera scenarzyście drogę do pisania kolejnych bzdur w drugim tomie serii odpryskowej.

Bardzo złego wrażenia nie poprawia rysownik. Świetnie wychodzi mu rysowanie Louve, fajnie radzi sobie w nocnych sceneriach, ale całościowo jest jedynie rzemieślnikiem, podobnym do wielu tworzących na rynku frankofońskim. Nie ma nic, co mogłoby go wyróżnić z tłumu, poza wspomnianym już podpieraniem się patentami Rosińskiego.

Raissa jest albumem nieudanym. Stanowi najgorszego rodzaju popłuczyny po świetnej serii i jest pierwszym tak dosadnym elementem kampanii, mającej na celu rozmienienie na drobne uznanego komiksu. Szkoda, że taki potworek pojawia się w momencie, kiedy regularna seria przeżywa renesans, a i Kriss de Valnor raczej powinna trzymać fason. Być może autorzy i wydawcy światów Thorgala chcieli Raissą przekazać jeszcze jeden komunikat: Nie musicie kupować wszystkiego.

Thorgal: Louve tom 1: Raissa. Scenariusz: Yann. Rysunek: Roman Surżenko. Tłumaczenie: Wojciech Birek. Wydawca: Egmont Polska 2011

Ziniol w 2011 roku - kalendarium

2012-01-11T08:00:00.000+01:00

Rok 2011 rozpoczęliśmy z zamiarami skoncentrowania się na lokalnej, lubelskiej scenie komiksowej - tworząc ją niemal od podstaw, jak również wykorzystując nasz potencjał w wysokonakładowych inicjatywach. Pierwszym projektem, w który zostaliśmy czynnie zaangażowani, było komiksowe wydanie katowickiej Gazety Wyborczej, której dyrektorem artystycznym był Maciej Pałka. Gazeta ukazała się w druku 18 marca 2011 roku, a jej zapowiedź - w formie komiksowej - ukazująca się przez dwa dni poprzedzające tę datę, również była naszym udziałem. Sam pomysł na takie wydanie gazety powstał przez wzgląd na staranie się Katowic o miano Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Atak lubelski na Katowice spowodował przede wszystkim żywą odpowiedź tamtejszego środowiska komiksowego, ale również ciąg wydarzeń w Lublinie, który ostatecznie doprowadził do powstania Domu Słowa - Pracowni Komiksu w ostatnich dniach roku. Dobry początek roku zaowocował równie pozytywnym i mającym przed sobą bardzo duże perspektywy końcem, ale sporo ciekawego działo się również w tak zwanym międzyczasie. Aby zgrabnie podsumować rok działalności Ziniola, prezentujemy poniżej pełne kalendarium, uwzględniające prace redakcji, jak również istotne dokonania jej poszczególnych członków.

31 grudnia 2010 - startuje serial komiksowy zatytułowany Degrengoland, do którego scenariusz napisał Dominik Szcześniak, a stroną graficzną zajęli się Maciej Pałka i Paweł Wojciechowicz.

5 lutego 2011 - rusza Incubatorium Rustecki - serial Marcina Rusteckiego, prezentujący jego grafiki i komiksy i emitowany w każdą sobotę o 11:00. W 2011 ukazały się 44 odcinki cyklu.

16 marca 2011 - ukazuje się pasek komiksowy autorstwa Dominika Szcześniaka i Leszka Wicherka, zapowiadający Gazetę Wyborczą zrealizowaną w formie komiksu.

17 marca 2011 - z tej samej okazji i w tej samej gazecie pojawia się jednoplanszowy komiks, ponownie autorstwa Dominika Szcześniaka i Leszka Wicherka, który nawiązując do Watchmen Alana Moore'a i Dave'a Gibbonsa reklamuje komiksowe wydanie Gazety Wyborczej. Tego samego dnia relacjonujemy na żywo zmagania rysowników z tworzeniem komiksu.

18 marca 2011 - ukazuje się komiksowy dodatek do katowickiej Gazety Wyborczej. opiekunem artystycznym jest Maciej Pałka, a w skład tworzący wchodzi wielu autorów związanych z Ziniolem. Kilka dni później relacjonujemy akcję na naszej stronie internetowej. Przy okazji pozdrawiamy Marcelego Szpaka, który jest ojcem chrzestnym tego sukcesu polskich komiksiarzy.

30 marca 2011 - Tropy w popkulturze na KUL-u. Redaktor Pałka prowadzi wykład o historii komiksu amerykańskiego i brytyjskiego, a Robert Looby opowiada o tłumaczeniu na angielski komiksu Degrengoland.

1 kwietnia 2011 - lubelska mutacja Gazety Wyborczej idzie w ślady katowickiej. Zamiast całego wydania, decydujemy się na zrobienie jenoplanszówki. Stworzone z tej okazji Przygody Leszka wbijają się w temat prima aprilis, ale również spisu powszechnego.

14 kwietnia 2011 - Zadziwiający synchron w Tekturze (w ramach TekturaFestu) - ekipa Ziniola wspólnie z członkami Przestrzeni Inicjatyw Twórczych łączą slam poetycki z rysowaniem komiksu.

16 kwietnia 2011 - ekipa Ziniola pilotuje przyjazd do Lublina Kasi Szaulińskiej. Spotkanie z nią (w Tekturze) należy do nad wyraz udanych. Tymczasem w katowickim Rondzie Sztuki redaktor Pałka jest przesłuchiwany w sprawie rzekomego zabójstwa polskiego komiksu.

7 maja 2011 - Pisz i rysuj komiksy - redaktorzy Ziniola prowadzą warsztaty komiksowe w ramach III Lubelskich Spotkań z Komiksem.

26 maja 2011 - redaktor Pałka wizytuje Krynicę Zdrój. Łukasz Turek organizuje mu wieczorek autorski oraz wystawę prac.

2 czerwca 2011 - powstaje pierwszy projekt billboardowy. Z okazji Miasta poezji i Nocy Kultury w Lublinie, na ulicy Jana Karskiego Maciej Pałka, Dominik Szcześniak oraz Urbi tworzą cykl pięciu obrazów, składających się jednocześnie na kolejną z ziniolowych przygód Leszka.

13 czerwca 2011 - premiera książki Kultura szeroka. Księga wyjścia pod redakcją Marcina Skrzypka, w której rozdział o komiksie lubelskim napisał Dominik Szcześniak.

13 czerwca 2011 - ukazuje się okolicznościowe wydanie magazynu. Ziniol nr 51 powstał z okazji ubiegania się Lublina o miano Europejskiej Stolicy Kultury i przyjazdu do miasta ekspertów oceniających poszczególne kandydatury.

17 czerwca 2011 - Redakcja Ziniola udostępnia w sieci pierwszy zeszyt komiksu Degrengoland. Komiks autorstwa Dominika Szcześniaka, Macieja Pałki i Pawła Wojciechowicza zbiera wszystkie dotychczasowe odcinki opublikowane w internecie oraz zawiera pokaźnych rozmiarów galerię zaproszonych autorów.

2 lipca 2011 - redaktor Szcześniak jednym z gości XXII Ogólnopolskich Spotkań Komiksowych w Rzeszowie.

28 lipca 2011 - na łamach cyfrowego Ziniola recenzją La Masakry debiutuje Łukasz Kowalczuk, autor zina Nienawidzę ludzi.

2 sierpnia 2011 - jedyna porażka w 2011 roku. Redakcja Ziniola przegrywa z deszczem. Kolejna akcja bilbordowa, mimo gotowych pomysłów i rozpracowanego scenariusza, zostaje przełożona.

Wrzesień 2011 - premiera antologii The Very Best OFF The Ziniols: Greatest Hits vol.01 1998-2005 z wydawnictwa Ważka. Album wydano z okazji 13-lecia istnienia magazynu.

1 października 2011 - premiera albumu Fotostory: Zanim Zaczniemy Dominika Szcześniaka i Rafała Trejnisa z wydawnictwa timof comics.

30 września - 2 października 2011 - podczas Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi odbywa się wernisaż wystawy 10 lat z wariatami Macieja Pałki, a w konkursie na krótką formę komiksową wyróżniona zostaje przygoda Leszka, zatytułowana W samo południe autorstwa Dominika Szcześniaka i Krzysztofa Małeckiego. Ponadto, odbywają się dwa spotkania: z Rafałem Trejnisem i Dominikiem Szcześniakiem oraz z twórcami związanymi z Ziniolem: Mateuszem Skutnikiem, Rafałem Otoczakiem Tomczakiem, Rafałem Trejnisem, Maciejem Pałką, Piotrem Machłajewskim i Dominikiem Szcześniakiem.

14 października 2011 - kolejne podejście do bilbordów. Duet Szcześniak/Pałka wspomagany przez duet Mei/Nieznayu realizują czterokadrowy projekt w ramach konkursu Polska dla wszystkich. Dwa miesiące później okazuje się, że wygrali. Film z tworzenia dzieła przechwytuje lubelska Wyborcza.

Październik 2011 - w antologii W hołdzie Szarlocie Pawel ukazuje się komiks autorstwa Dominika Szcześniaka i Macieja Pałki zatytułowany Leszek vs Kubuś Piekielny.

14 października 2011 - w Tekturze odbywa się Ziniol Release Party, podczas którego występuje zespół Sexy Armpit, a Dominik Szcześniak zostaje odznaczony orderem za zasługi dla komiksu polskiego.

13 grudnia 2011 - oficjalna data powołania do życia Domu Słowa - Pracowni Komiksu w Lublinie. Pracownia powstaje dzięki inicjatywie Tomasza Pietrasiewicza, dyrektora Ośrodka Brama Grodzka/Teatr NN. Jej pierwszymi publikacjami zostają dwa ziny z serii Lublin w powieści graficznej: Spotkania z Zuzią. Narodziny niezależnego ruchu wydawniczego w Lublinie oraz 13 XII 1981.

15 grudnia 2011 - ukazuje się pierwszy numer kolejnego cyklu komiksowego w ramach pracowni: Spotkania z poetą. Jej bohaterem jest Marcin Świetlicki, a autorkami - gimnazjalistki, które komiksowe umiejętności szlifowały podczas warsztatów z Maciejem Pałką.

30 grudnia 2011 - w Kurierze Lubelskim ukazuje się komiksowy wywiad z Maciejem Pałką.

W 2011 patronowaliśmy ciekawym wydarzeniom (wystawa Czas na komiks, Mądre komiksy na mądre święta, III Lubelskie Spotkania z Komiksem, wystawa Krzysztofa Chalika) oraz komiksom (Joker, Liga Niezwykłych Dżentelmenów, Lucky Luke). Wypowiadaliśmy się również na antenie Radia Lublin - Dominik Szcześniak komentował aferę wokół komiksu Chopin New Romantic, a Maciej pałka był gościem Studni Akademickiej. Duet Szcześniak/Pałka stworzył również komiksowe trybuty dla serii The Movie i Hell Hotel. Nasze pozainternetowe aktywności spowodowały, że w minionym roku zanotowaliśmy mniejszą niż w 2010 ilość wpisów na stronie magazynu. Postaramy się poprawić te statystyki.

Dziękujemy dobrym ludziom za wsparcie. Zostańcie z nami na kolejny rok. Postaramy się zaskoczyć Was co najmniej kilkakrotnie.

Kibicujemy (234)

2012-01-10T08:00:00.005+01:00

Autor: Dominik Szcześniak O antologii gliwickiej już informowaliśmy. Powoli zbliżamy się do premiery tego albumu, pora więc wyjawić na jego temat coś więcej. Zanim podamy datę premiery i tytuł, zapraszamy do zapoznania się z kilkoma przykładowymi planszami, zapowiadającymi to, co będziecie mogli zobaczyć w antologii.

Ballada o tym, jak zły Mansfeld swój apetyt zaspokoił, rys. Przemysław Surma

Capitol - Marek Turek

Człowiek z żeliwa - Mikołaj Ratka

Garbus - Dominik Szcześniak/ Maciej Pałka

Komandosi z Berlina - Rafał Szłapa

Marcowe ulice - Daniel Gizicki/ Grzegorz Pawlak

Victoria - Tomasz Kontny/ Anna Helena Szymborska

Zobaczyć króla - Daniel Gizicki/ Kajetan Wykurz/ Marcin Podolec/ Marcin Surma

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Thorgal: Statek miecz - Sente/ Rosiński

2012-01-07T15:30:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

W kilku ostatnich tomach Thorgala głównym bohaterem serii był jego syn, Jolan. Aegirsson zaliczał jedynie krótkie epizody, dając tym samym przestrzeń do rozwijania wątku dziecięcej fantasy, której kulminację stanowiła wielka bitwa o Asgard. Scenarzystę odsądzano od czci i wiary. Z ust recenzentów padały zdania o zamachu na ich młodość i zbezczeszczeniu idealnego komiksu. Rok po premierze Bitwy o Asgard dostajemy kolejny tom serii, zatytułowany Statek miecz. I okazuje się, że wystarczy odwrócić proporcje, by serial wrócił do formy i dostarczył wrażeń, porównywalnych do tych z czasów swojej świetności.

Aegirsson powraca w wielkim stylu. Yves Sente zdaje się kompletnie rewidować tezę o dostosowaniu sagi do młodszego odbiorcy, co jednocześnie otwiera mu furtkę do ukazania swego talentu pisarskiego. Stworzenie nowej jakości, opartej o przygody młodego Jolana, okazało się błędem - przykłady Louve czy Kriss de Valnor pokazują, że odpowiednim do tego miejscem mogłyby być "światy Thorgala", czyli serie odpryskowe, opisujące postaci z dalszego planu i zazębiające się z główną w niektórych momentach. Błąd ten wyraźnie związał ręce scenarzyście na dorobku i nie pozwolił mu się wykazać.

Statek miecz to zaledwie kilka plansz przygód Jolana i o wiele więcej perypetii starego, dobrego Thorgala. Wątek z udziałem Jolana napisany jest bardzo zwięźle - nie rozwlekając niepotrzebnie akcji, scenarzysta zaznacza kolejny quest, przed którym stanie ekipa młodzieńca i daje kilka wskazówek co do tego, w którą stronę podąży ta linia fabularna. Całkiem możliwe, że w jednej ze scen dostajemy również informację co do potencjalnego zakończenia serii, która ma dokonać żywota na tomie numer 36, splatającym losy większości postaci z serii odpryskowych.

Na tych kilku stronach równie widoczne co zaangażowanie scenarzysty jest znużenie rysownika. Rosińskiemu najwidoczniej nie do końca spodobało się uczynienie z Jolana głównego bohatera jego najpopularniejszego komiksu, wobec czego wątek z jego udziałem zupełnie sobie odpuścił, całą parę poświęcając na resztę albumu, który osadzony jest w zimowej scenerii.

Graficznie jest to perełka, stworzona z pełną świadomością języka komiksu. Zaufanie, jakim darzyli się nawzajem Rosiński i van Hamme procentowało w pełni zespołowymi albumami, w których każda scena przygotowana była znakomicie. W przypadku Yvesa Sente ta współpraca również wygląda imponująco, ale z zupełnie innego powodu - jest w Statku mieczu kilka scen, wyraźnie pokazujących, że Rosiński to mistrz, który po profesorsku potrafi zatuszować niedociągnięcia scenariusza (nie uratował jedynie naciąganego zakończenia).

Komiks ten jest nie tyle powrotem do dobrej formy serii, co zupełnie inną "dobrą formą". Thorgal zostaje wrzucony w zupełnie nowe rejony i - płynąc szlakiem handlowym Wikingów - niebawem dotrze zapewne do Bag Dadhu, będzie miał na głowie kakhazańskich przestępców i stanie twarzą twarz z sułtanem Ibn Aiszą. Akcja omawianego tomu dzieje się w tak egzotycznych miejscach jak Nowogorew czy Brojewo. Ekspansja uniwersum thorgalowskiego trwa w najlepsze, jednak dopiero po dotknięciu przez Sente nabrała kolorów (przypomnijmy sobie np. okropne epizody greckie za kadencji Jeana van Hamme). I nabierze jeszcze większych, bo scenarzysta zapowiada wojny religijne.

Statek miecz usatysfakcjonuje starszych fanów serii, którzy z rozrzewnieniem wspominają wszystko, co wydarzyło się w światach Thorgala do momentu opublikowania albumu Władca gór. Nie jest to ten sam Thorgal, ale wreszcie ktoś znalazł receptę na to, by ten nowy wyglądał co najmniej przyzwoicie.

Thorgal t. 33: Statek miecz. Scenariusz: Yves Sente. Rysunek: Grzegorz Rosiński. Tłumaczenie: Wojciech Birek. Wydawca: Egmont Polska 2011

Kibicujemy (233)

2012-01-06T08:00:00.002+01:00

Autor: Maciej PałkaKibicujcie komiksiarzom! Dziś oddajemy głos scenarzyście, który poprosił nas o zamieszczenie takiego oto apelu:

Witam, dzięki Ziniolowi udało się już znaleźć świetnego rysownika do jednego z moich projektów - "Postapo", być może uda się też znaleźć chętnego do innego ze scenariuszy, który leży u mnie i czeka... Już 4 lata. Nieskromnie powiem, że uważam iż "Gilles McCabe" jest najlepszym co dotąd napisałem. Ale może troszkę o czym to jest. Wiktoriańska Anglia, dzielnica Whitechapel w Londynie, 10 lat po Kubie Rozpruwaczu znów pojawiają się zmasakrowane zwłoki kobiet. Sprawę bada inspektor Gilles McCabe, zblazowany i zmęczony życiem pół-Francuz pół-Szkot. To historia tocząca się raczej przesłuchaniami i dialogami, niż dynamicznymi pościgami i strzelaninami.Pierwsza historia jest rozpisana na 2 albumy po 46 stron każdy. W planach mam rozpisanie kolejnych spraw, którymi zajmie się McCabe. Jeśli ktoś jest zainteresowany zilustrowaniem tego i chciałby zapoznać się ze scenariuszem zapraszam na maila - daniel.gizicki(małpa)gmail.com. Nie ukrywam, że najbardziej interesuje mnie rysunek realistyczny.
Pozdrawiam, Daniel Gizicki.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

The Ziniol's TOP 5 2011 - Wybór Czytelników. Nagrodzeni

2012-01-03T00:01:00.001+01:00

Oddajemy głos Czytelnikom, których wypowiedzi zostały wylosowane przez redakcyjną sierotkę (skontaktujemy się mejlowo w sprawie wysyłki nagród). Wszystkim, którzy wzięli udział w głosowaniu raz jeszcze dziękujemy i (być może) zapraszamy za rok.

TOP 5 według Szymona Kaźmierczaka:
1. Pinokio - był to konkretny cios w sam środek nosa otwierający 2011 rok. Do dzisiaj jeszcze mam zawroty głowy na samą myśl o tym komiksie.
2. Matador - to chyba najoryginalniejszy formalnie komiks do tej pory wydany w Polsce.
3. Logikomiks - przykład jak dzięki doskonałemu warsztatowi można opowiadać o abstrakcji w sposób całkowicie namacalny.
4. Szkicownik (Krla) - bardzo ciekawa inicjatywa fanowska, otwierająca serię zeszytów, dzięki którym będziemy w stanie poznać swoich ulubionych artystów "od podszewki".
5. Deus Ex Machina - nowa (inna) jakość w zinolandzie. Ciekawa zabawa formą plastyczną, która pozornie ograniczając twórców daje im nowe możliwości.

TOP 5 według Piotra Skoniecznego:
1. Wojna Sambre'ów: Hugo i Iris
2. Funky Koval; Sam przeciw wszystkim
3. Funky Koval: Bez oddechu
4. Szelki
5. Funky Koval: Wbrew sobie
Jak widać, większość piątki to wznowienia Funky'ego Kovala. W mojej ocenie ten klasyk broni się nawet po latach. "Hugo i Iris" dorównuje głównej serii Sambre scenariuszowo a graficznie momentami nawet go przebija. Bardzo fajny komiks. W końcu "Szelki" to godna kontynuacja świetnej "Szminki". Mocna rzecz, zdecydowanie nie jest to lektura odprężająca. Liczę na więcej komiksów Wojciecha Stefańca w przyszłości, bo to duży talent.

TOP 5 według Dawida Śmigielskiego:
1. Życie i czasy Sknerusa McKwacza tom 2. Pierwszy tom to Rozum, drugi tom to serce. Emocje jakie płyną z tego komiksu mogłyby obdarzyć setki innych. Nie pamiętam kiedy doznałem tyle wzruszeń podczas czytania. Prawdziwe arcydzieło.
2. Sprawa Rodzinna. Z rodziną wychodzi się najlepiej na zdjęciach. Zamiast zdjęć, wolę obcować z komiksem Willa Eisnera.
3. Torpedo tom 5. Najlepszy graficznie album tego roku. W żadnym innym komiksie nie ma tak genialnie ukazanego ruchu. Zakończenie serii powala na łopatki.
4. Pluto. W zasadzie każdy tom mógłby, a nawet powinien znaleźć się w tej piątce. Seria, która uzależnia jak narkotyk.
5. Wolverine wróg publiczny tom 1. Są komiksy, które mimo wszelkim znakom na niebie potrafią pozytywnie zaskoczyć. Wróg publiczny jest takim komiksem. W czasie lektury nie mogłem uwierzyć, że ten komiks aż tak mi się podoba.

The Ziniol's TOP 5 2011 - Wybór Czytelników

2012-01-02T18:00:00.003+01:00

W tym roku po raz pierwszy oddaliśmy głos Wam. Wybraliście swoją piątkę najlepszych komiksów 2011 roku. W ciągu 10 dni trwania głosowania otrzymaliśmy 81 "piątek". Po ich przeliczeniu i podsumowaniu, poznaliśmy laureatów. Oto wybór Czytelników Ziniola; z kilkoma krótkimi uzasadnieniami przy każdej z pozycji:

1. Pinokio (Winshluss) - 35 głosów.

Szymon Kaźmierczak: był to konkretny cios w sam środek nosa otwierający 2011 rok. Do dzisiaj jeszcze mam zawroty głowy na samą myśl o tym komiksie. Paweł Krakowski: po prostu majstersztyk. A jeśli to za mało, to powiem że ma fajną twardą okładkę, fajny papier i fajnego karalucha w środku. Adrzej Koźlik: Jak napisał sam wydawca: "Winshluss po mistrzowsku rozprawia się z klasyczną opowieścią, a także z jej słynną disnejowską adaptacją. Na bazie bajki uwielbianej przez dzieci tworzy, przeznaczoną dla dorosłych mroczną, ironiczną i okrutną wariację na temat „Pinokia”. Fantastycznie narysowaną, pokolorowaną i obywającą się w zasadzie bez słów." jolka_85: bo geniusz. Po prostu.

2. Thorgal: Statek Miecz (Yves Sente/ Grzegorz Rosiński) - 33 głosy

Piotr Ploć: Wielki powrót Wikinga! Pierwszy raz nowy scenarzysta pokazał, że umie pisać! Rosiński jak zawsze wspaniały! Wojciech Gałązowski: bo to Nowy Początek! Anna Jaros: podmuch świeżego wiatru w zastygłe w bezruchu żagle serii ze wspaniałą przeszłością.

3. Czasem (Grzegorz Janusz i Marcin Podolec) - 24 głosy

Maciej Gierszewski: Wciągająca historia (pozostająca w pamięci), świetne rysunki – czy można chcieć czegoś więcej? Marek Kraska: Po Grzegorzu Januszu wiadomo, że należy się spodziewać co najmniej dobrych komiksów, ale tym razem strzał okazał się celniejszy niż w dziesiątkę. Rysunki Podolca podobnie jak historia Janusza prezentują bardzo uniwersalny styl ponad granicami lokalnych tradycji komiksowych. "Czasem" mogłoby równie dobrze okazać się polską premierą amerykańskiego, czy francuskiego komiksu, gdyby jakiś chochlik zamienił nazwiska autorów. I jest to wielki atut tej pozycji.

4. Fistaszki zebrane 1959-60 (Charles M. Schulz) - 21 głosów

Paweł Krakowski: Komiks, który się chyba nigdy nie zestarzeje. Kto czytał, ten wie, a kto nie czytał, to niech leci do empiku i przeczyta chociaż pierwszy pasek i już będzie wiedział o co biega. Aragorn: Klasyka!

5. Pluto (Naoki Urasawa i Takashi Nagasaki) - 19 głosów

Dawid Śmigielski: W zasadzie każdy tom mógłby, a nawet powinien znaleźć się w tej piątce. Seria, która uzależnia jak narkotyk.

Nie wszyscy trzymali się zasady, by podawać uzasadnienia swoich typów, ale ich głosy zostały wzięte pod uwagę. Poniżej znajdziecie komiksy, które znalazły się na kolejnych miejscach wraz z ilością głosów na nie oddanych:

6. Joker (Azzarello/Bermejo) - 18 głosów
7. Przygody Tintina: Klejnoty Bianki Castafiore, Lot 714 do Sydney, Tintin i Picarosi, Tintin i Alph-Art - 17 głosów
8. Szelki (Jerzy Szyłak/ Wojciech Stefaniec) - 15 głosów
9. Detektyw Fell (Warren Ellis/ Ben Templesmith) - 14 głosów
10. Stuck Rubber Baby (Howard Cruse) i Fotostory: Zanim zaczniemy (Dominik Szcześniak i Rafał Trejnis) - 12 głosów
11. Pozdrowienia z Serbii (Aleksandar Zograf) i Uzumaki (Junji Ito) - 11 głosów
12. Rewolucje. Na morzu (Mateusz Skutnik, Jerzy Szyłak) i Julia i Roem (Enki Bilal) - 10 głosów
13. Matador (Jay Wright) - 9 głosów
14. Scientia Occulta (Robert Sienicki i Łukasz Okólski) i The Very Best OFF The Ziniols - 8 głosów
15. Sprawa rodzinna Willa Eisnera i Byłem Bogiem (John Arcudi i Peter Snejbjerg) - 7 głosów
16. Wojna Sambre'ów (Yslaire/ Bastide), Deus Ex Machina 2, Mglisty Billy (Guillaume Bianco) - 6 głosów
17. Chopin New Romantic, Diefenbach: Zanim wzejdzie świt (Benedykt Szneider), Logikomiks (Apostolos Doxiadis, Christos H. Papadimitriou, Alecos Papadatos) - 5 głosów
18. Wybryki Xenophixeroxa (Tony Sandoval), Szkicownik (KRL), Opowieści Koka (Janusz Christa), Lincoln (Jouvray/Jouvray/Jouvray), Lucky Luke: W górę Missisipi, Na tropie Daltonów, W cieniu wież wiertniczych (Goscinny, Morris) - 4 głosy
19. Berlin: Miasto dymu (Jason Lutes), New Avengers: Sentry (Brian Michael Bendis, David Finch), Wolverine: Wróg publiczny, tom 1 (Mark Millar, John Romita Jr), Tymczasem (Grzegorz Janusz, Przemysław Truściński), Trzy palce (Rich Koslowski), Thor: Wikingowie (Garth Ennis, Glenn Fabry), Ikigami 5 (Motoro Mase) - 3 głosy
20. Cała prawda o dzikim zachodzie (Sławomir Lewandowski), Księżniczka (Mei), Funky Koval: Sam przeciw wszystkim (Maciej Parowski, Jacek Rodek, Bogusław Polch), Funky Koval: Wbrew sobie (Maciej Parowski, Jacek Rodek, Bogusław Polch), Fistaszki zebrane 1957-58 (Charles M. Schultz), Cafe Budapeszt (Alfonso Zapico), Amerykański wampir (Stephen King, Scott Snyder, Rafael Albuquerque), Zsyp - 2 głosy
21. Żywe trupy 14 (Robert Kirkman, Charlie Adlard), Funky Koval: Bez oddechu (Maciej Parowski, Jacek Rodek, Bogusław Polch), Mroczna wieża 3 (Peter David, Jae Lee), Morfium 1 (Mariusz Zawadzki, Dismas), Życie i czasy Sknerusa McKwacza, tom 2, Torpedo 5 (Jordi Bernet, E.S. Abuli), Kuśmider i Filo (Tadeusz Raczkiewicz), Biceps 2 i 3, Człowiek bez szyi#3, Osiedle swoboda (II wydanie, Michał Śledziński), Bler 2 (Rafał Szłapa), La Masakra (Max Atlanta).
Za kilka godzin podamy nazwiska zwycięzców wraz z ich typowaniami. Wszystkim, którzy zechcieli wziąć udział w plebiscycie bardzo dziękujemy. Dziękujemy również za życzenia i wyrazy sympatii dla redakcji Ziniola.

The Ziniol's TOP 5 2011 - podsumowanie redakcyjne

2012-01-01T18:00:00.001+01:00

2011 za nami, więc już można. W gronie redakcyjnym Ziniola podsumowaliśmy rok. Podobnie jak w 2010, głosowaliśmy na 5 najlepszych komiksów, ale tym razem bez podziału na zagraniczne i polskie. Wśród głosujących znaleźli się: Dominik Szcześniak (redaktor naczelny magazynu), Maciej Pałka (redaktor Ziniola), Marcin Rustecki (autor cyklicznego Incubatorium Rustecki), Łukasz Kowalczuk (współpracownik), Jakub Jankowski (współpracownik), Paweł Timofiejuk (współpracownik) oraz Łukasz Turek (wydawca antologii The Very Best OFF The Ziniols). Oto, co uradziliśmy:

1. Szelki Jerzego Szyłaka i Wojciecha Stefańca

Łukasz Turek: Szelki nie są bez wad. Są komiksem wymęczonym, z niesamowitą warstwą plastyczną, która według powszechnemu światopoglądowi spycha myślotok Szyłaka na inne tory. Rysunki Stefańca kładą nacisk na cielesność, uwypuklając przez to perwersyjno seksualny aspekt bohaterów komiksu, tymczasem ja mam wrażenie, że scenarzyście chodziło raczej o powolne pogrążanie się, o konflikt sumienia komisarza Pawluka. Oczywiście nie zmienia to faktu, że jest to świetny komiks, ale obawiam się, że scenarzysta z rysownikiem trochę się rozminęli.

Maciej Pałka: Komiks, na który czekałem od czasu gdy dowiedziałem się, że ilustrować go będzie fenomenalny Wojciech Stefaniec. Malowanie albumu trwało kilka lat. W końcu otrzymaliśmy majstersztyk osiągnięty katorżniczą pracą. Frapująca historia opowiedziana z fenomenalnym wyczuciem formy. Ironia i świadomość języka komiksu. Czapki z głów.

Dominik Szcześniak: Zdecydowany komiks roku. Powiew świeżości w polskim komiksie. Szyłak w formie znanej ze Szminki, Stefaniec ze swoim imponującym dotykiem i rozbuchaną formą i objętością. Na takie komiksy warto czekać te osiem lat.

2. Pinokio Winshlussa.

Marcin Rustecki: bo prześlicznie noir.

Jakub Jankowski: wszystko tu jest: wpisany w inne ramy czasowe i pole odniesień klasyczny bohater, wycieczki w podświadomość z karaluchem, graficzna podróż przez historię komiksu. Wszystko ma swoje miejsce i uzasadnienie. Wyobraźnia, kreatywność i oryginalność pomysłów. Więcej się da wycisnąć z tematu drewnianego chłopca?

Dominik Szcześniak: Czysty geniusz. Przejażdżka po kierunkach sztuki komiksowej, znakomita w warstwie wizualnej i tekstowej. Stawiać na półce, czcić i wielbić. Więcej pisaliśmy o komiksie tutaj.

3. ex aequo: Uzumaki Junji Ito i

Mglisty Billy Guillaume Bianco

Maciej Pałka: Najstraszniejszy komiksowy horror jaki czytałem. Książkowa cegła pełna grozy i szaleństwa. Doskonale zilustrowana i opowiedziana.

Dominik Szcześniak: Świetny rozrywkowy kawałek pulpy. Jest tu wszystko, co najlepsze w horrorze i w dodatku jest to idealnie wyważone i podrasowane wspólną fabułą. Uwaga, naprawdę straszy! Czy to w krótkich formach, czy w całościowym ujęciu. Więcej o komiksowym horrorze roku możecie poczytać w ziniolowej recenzji.

Łukasz Kowalczuk: pięknie wydany, rewelacyjnie napisany, poruszający ważne tematy w taki sposób, że byłbym zakochany w tym komiksie 15 lat temu i za 15 lat nadal będę.

Jakub Jankowski: o dzieciństwie w ramach wyobraźni dziecka. Wystarczy zdjąć okulary i zanurzyć się w świat opisany przez małego Billy’ego. Bogactwo formy i treści w przepięknym wydaniu. Kochane wydawnictwo POST – przemawiajcie częściej!

4. ex aequo:

Trzy palce Richa Koslowskiego i

Czasem Grzegorza Janusza i Marcina Podolca

Łukasz Turek: Udało się chłopakom stworzyć powiastkę filozoficzną, bez popadania w banał i taniego moralizatorstwa. Scenariusz Janusza może i jest miejscami przewidywalny, ale absolutnie nie umniejsza to jego treści i wymowie. Zauważyłem w trakcie czytania jeszcze jedną rzecz. Komiks pomimo jego "mroku" jest bardzo lekki. Nie czuć przesytu treści, ani kokieterii rysownika. Takie coś jest możliwe tylko przy idealnej współpracy jednego z drugim. Świetna rzecz.

Jakub Jankowski: mam dziwne wrażenie, że w zachwytach nad tym komiksem nie jestem odosobniony. Przydałby się jakiś głos krytyczny, jakiś mały minus, żeby autorzy sobie nie myśleli, że są tacy doskonali. No ale ja nie znajduję w sobie pokładów inteligencji, które by mi pozwoliły na wygłoszenie takiego sądu. Świetna, pomysłowa opowieść z przesłaniem, w której autorzy opowiadają razem i nie ma sensu rozbijać tego komiksu na rysunek i scenariusz. To jakby tej hydrze uciąć jedną z głów. Ryzykowne. Chcieliście potwora, to macie Pana Janusza i Mr Podolca. Tak jak od pierwszej strony „Łaumy” nie miałem wątpliwości, że czytam coś, co będzie dla mnie komiksem roku, tak i było od pierwszego miesiąca „Czasem”. Komiks o obsesjach, lenistwie i płynących z tego konsekwencjach. Komiks o człowieku.

Łukasz Kowalczuk: jestem fanem Meet the Feebles oraz Królika Rogera, więc to oczywisty wybór.

Jakub Jankowski: absolutny król polowania. W dziennikarski sposób, przy akompaniamencie gadających głów, poznajemy tajemnicę animowanego przemysłu filmowego. Spisek, intryga, krew, rozczarowania. Zajrzyjcie za te kulisy, bo naprawdę warto znać.

5. Komiksy Sławomira Lewandowskiego

Łukasz Kowalczuk: bez wyróżnienia konkretnego tytułu. Humor bez sucharów charakterystycznych dla starszego pokolenia i hipstery wyróżniającej pokolenie młodsze. Zaśmiewałem się do łez przy każdym z czterech zeszytów. Cała prawda o Dzikim Zachodzie jest jak gitowski Binio Bill. Problem oraz Aleby to było stanowią znakomitą kombinację groteski i meliniarskiego klimatu.

Dominik Szcześniak: Debiut i zaskoczenie roku 2011. Lewandowski urzeka humorem i nie strzela ślepakami. Wydaje sam, wydaje dość dużo, ale też po cichu. A są to rzeczy warte nagłośnienia. O jego komiksach pisaliśmy tutaj, tutaj i tutaj.

A tak przedstawiały się indywidualne typy głosujących. Komiks, który w danej klasyfikacji zajmował miejsce pierwsze, dostawał 5 punktów, a ten, który plasował się pozycji piątej - 1 punkt. Wydawcy nie mogli głosować na swoje produkty. Jak widać powyżej, dwukrotnie mieliśmy do czynienia z taką samą ilością punktów przyznanych dwóm komiksom, w związku z czym wyróżniliśmy tak naprawdę siedem. Niektórzy zrezygnowali z pisania o komiksach ogólnie i przedstawili swoje typy jedynie komiksów zagranicznych oraz jedynie komiksów polskich.

Łukasz Turek:
W imieniu Ważki zdecydowałem się wyszczególnić jedynie polskie albumy. Żadnych gwiazdek, ocen ani rankingów, za to z krótką adnotacją.
1. Czasem
2. Szelki
3. Rewolucje nr 6. Na morzu. (Mateusz Skutnik, Jerzy Szyłak) - nie będę ukrywał, że ten komiks urzekł mnie przede wszystkim od warstwy plastycznej, ale co tam. Seria Mateusza Skutnika trzyma się mocno i nie ma sensu komiksu nadinterpretować. Współpraca z Jerzym Szyłakiem zaowocowała bardzo dobrym albumem, ale odnoszę wrażenie, że potencjał nie został należycie wykorzystany. Ta historia jest napisana zbyt ostrożnie. Wydawało mi się, że Mateusz najlepiej czuł się w niemych kadrach.tak jakby obecność dialogów go ograniczała. Lubię wracać do Rewolucji.
4. Fotostory, Trejnis, Szcześniak u Timofa - nie mam zamiaru być posądzany o kolesiostwo. Z jednej strony Diefenbach, z drugiej "Bączek na zgodę", który ostatecznie zdecydował o tej a nie innej pozycji na liście.
5. Chopin New Romantic - Chopin New Romantic przyszedł mi do głowy przypadkiem (chociaż okazało się, że Maciej w wielkim plebiscycie również na to wpadł). Tak na dobrą sprawę to uważam, że cała ta afera tylko komiksowi pomogła. Antologia nie jest aż tak doskonałym albumem, żeby zaraz stawać z bagnetem naprzeciw czołgom. Tymczasem rola bycia niedoszłą Joanna D'Arc odsunęła nieco jakość komiksu, na rzecz jego przetrwania w formie fizycznej. Skutek był taki, że komiksowe środowisko (przynajmniej w większości) zjednoczyło się, pojawiły się dyskusje, a co ważniejsze, zaczęto o nim mówić w mediach. Tylko dlatego wpisuję ten komiks tutaj, wiadomo, że w bieżącym roku pojawiły się o wiele lepsze rzeczy.
Dziękuję. Rok 2011 był udany.

Paweł Timofiejuk:
Miniony rok był najgorszym rokiem na polskim rynku komiksowym od załamania się idei podboju rynku masowymi zeszytami i albumami, która to idea przyświecała Mandragorze i Egmontowi w pierwszej połowie minionego dziesięciolecia. Ilość nowych publikacji spadła do poziomu z lat 2006-2007 – przy większej liczbie wydawców. Za to mieliśmy zaskakująco dużo wznowień, głównie dzięki aktywności Egmontu na tym polu, i wznawianiu Asteriksa, Kajtka i Koka oraz Kajko i Kokosza. Przyszły rok rysuje się w podobnych ilościach, chociaż obserwując aktywność wydawców można założyć, że ilościowo będzie lepszy.
Pomimo małej ilości tytułów, wzrosła liczba tytułów bardzo dobrych. Dlatego też bardzo trudno było wybrać te 5, które można uznać za jakiś top. Myślę, że jakbym ten top wybierał jutro to pewnie byłby inny, ale na dziś jest taki:
1. Sprawa rodzinna i inne opowieści – Eisner znowu w Polsce. To są te opowieści, których nie doczekałem się we wcześniejszych zbiorach i w końcu mogę zapoznać się z nimi po polsku. Eisner zyskuje dodatkowo graficznie w oczach tych, którzy wiele z ilustrowanych przez niego miejsc mogli zobaczyć na żywo. Zyskuje oddaniem rzeczywistości.
2. Stuck Rubber Baby – każdy komu spodobało się Fun Home polubi i ten komiks. Trochę inne spojrzenie, większa otwartość i pokazanie ekstrawertycznej perspektywy, w przeciwieństwie do wcześniej wspomnianego tytułu.
3. Logikomiks – czekałem na ten komiks prawie do końca roku i kiedy się doczekałem… to się zawiodłem. Po lekturze wyrosłego na pomysłach z tego komiksu amerykańskiego albumu Feynman byłem zawiedziony zbyt powierzchownym przejechaniem się po zagadnieniach logiki. Pomimo to jest to jeden z najlepszych komiksów wydanych w Polsce w minionym roku.
4. Amerykański Wampir – dawno nie mieliśmy w Polsce tak świeżej i ciekawej rozrywki zza oceanu. Egmont wybiera to co najlepsze w DC Vertigo i dlatego cieszę się, że kolejny tom już w tym zaczynającym się roku.
5. Thorgal 33 Statek miecz – jak przystało na fana komiksu w Polsce, lubię Thorgala, a ten numer jest wyjątkowo dobry. Dlatego też nie mogło go zabraknąć na tej liście.

Łukasz Kowalczuk:
W tym roku przeczytałem całą masę komiksów. Kupionych, wypożyczonych i ukradzionych. Niestety, w związku z tym że zawsze uzupełniam zaległości, nigdy nie jestem na bieżąco. Tak czy siak, oto tytuły wydane w 2011 roku, które przypadły mi do gustu najbardziej.
1. Mglisty Billy
2. Komiksy Sławomira Lewandowskiego
3. La Masakra
4. Trzy Palce
5. WILQ 5678 – głównie dlatego, że nie śledziłem starszych numerów i mam braki. Reedycje sprawiają mi więc frajdę.
Na wyróżnienie zasługują takie tytuły/serie jak Henryk Kaydan czy Kamień Przeznaczenia. Cieszę się, że ktoś chce tworzyć komiksy, że tak to określę, rozrywkowe. Bez silenia się na artyzm, pretensjonalności i tazosów. Przed ich autorami jeszcze dużo pracy, ale widać postępy.

Marcin Rustecki:
Mój wybór za pomocą rozpylacza:
1. Joker - dowod, ze mainstream mimo fabuly alternatywnej ma się świetnie.
2. Detektyw Fell - bo mam słabość do wszystkiego, co robi Templesmith.
3. Mistrz i Małgorzata - bo od zawsze chcialem to zilustrować i chylę czoła, bo rzecz ładna.
4. Pinokio
5. Wybryki Xenopixeroxa - bo każda kreska i maźnięcie są dokładnie tam, gdzie powinny.
Powinienem dodać lub zamienić tę piątkę na twórców krajowych, ale dostaną uderzenia sodowej wody, więc ich zostawiam sobie na przyszły rok.

Jakub Jankowski:
1. Trzy palce
2. Pinokio
3. Mglisty Billy
4. Czasem
5. Pluto – zasadniczo serii nie premiuję w podsumowaniach rocznych, ale „Pluto” się załapał w tym roku, bo dostaliśmy cztery tomy, a na podstawie tak pokaźnego materiału można sobie zdanie wyrobić. Wyrobilem i uważam, że obok „Żywych trupów” nie mamy lepszej serii publikowanej w Polsce. Niby te roboty w społeczeństwie działają trochę na zasadzie superbohaterów, ale podstawcie sobie trykociarzy pod nich i zastanówcie, czy ładunek emocjonalny wydarzeń, których jesteśmy świadkami, będzie taki sam? Nie będzie. Obyśmy w 2012 szczęśliwie zakończyli serię, to w zagranicznych komiksach też będę miał jednego pewniaka do TOP 5.

Maciej Pałka:
1. Liga Niezwykłych Dżentelmenów - Stulecie: 1969 - Okazuje się, że Black Dossier nie było najwyższym dźwiękiem jaki potrafi wydobyć z siebie największy komiksowy mag. W cyklu "stulecie" Alan Moore wraca do pozornie przystępniejszej formy czystego komiksu ale nie przestaje intensywnej penetracji popkultu.
2. Uzumaki
3. Szelki
4. Dziewczynka, którą bolała głowa… - Autorska antologia komiksów Edyty „Mei” Bystroń. Świadectwo dużego potencjału twórczego i podsumowanie dotychczasowej zinowej działalności młodej artystki. Zdecydowanie, rzecz godna uwagi.
5. KEFT - Dzieło twórców występujących pod pseudonimami: Brzozo, Kordian, Panrac, Skarża i Zbroj to rzecz środowiskowo hermetyczna ale jednak w podstawowej warstwie zrozumiała dla przeciętnego czytelnika. Dla mnie jej zaletami są wszystkie środowiskowe smaczki i złośliwe aluzje. Doskonały portret Polskiego Środowiska Komiksowego AD 2011. W dodatku podany z luzem i fantazją.

Dominik Szcześniak:
1. Szelki
2. Uzumaki
3. Pinokio
4. komiksy Sławomira Lewandowskiego
5. Thorgal 33: Statek miecz. Wielki powrót do formy, albo inaczej: zupełnie nowa forma komiksów o Wikingu, który w Polsce jest synonimem komiksu. Sente pokazuje, że umie pisać, Rosiński po raz kolejny potwierdza swoje mistrzostwo. Ci, którzy skończyli przygodę w słabym okresie pisarstwa van Hamme'a, nowym tomem będą usatysfakcjonowani.

Incubatorium Rustecki (44)

2011-12-31T11:00:00.005+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Kibicujemy (232)

2011-12-30T08:00:00.004+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Komiks drogi w połowie drogi! Tak się mają sprawy z Ksionzem. Marcin Rustecki właśnie skończył 50. planszę komiksu. Drugie tyle przed nami i wszystko wskazuje na to, że album będzie gotowy na jeden z przyszłorocznych dwunastu miesięcy.

Na zachętę: specjalne promo made by Marcin Rustecki:

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Zapowiedzi 2012: timof comics/ Mroja Press

2011-12-29T18:20:00.000+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Habibi Craiga Thompsona i Lost Girls Alana Moore'a i Melindy Gebbie

Koniec roku to dobry czas na zapowiedzi. Dzisiaj przekażemy Wam kilka newsów (dodam, że bardzo satysfakcjonujących), dotyczących tego, co w roku 2012 przygotowało dla czytelników wydawnictwo timof i cisi wspólnicy oraz Mroja Press. Obok tytułów znajdziecie również ceny i planowe daty wydania. Podajemy same pewniaki, aczkolwiek, jak stwierdził wydawca, "jeśli pojawią się jakieś ciekawe tytuły i dynamika sprzedaży na to pozwoli, nie będzie to lista zamknięta".

Przełom lutego i marca przyniesie nam zapowiadany na 2011 komiks Dziewczyna i Murzyn (scenariusz i rysunki: Judith Vanistendael, 152 strony w cenie 49 zł). Przełom marca i kwietnia to z kolei premiera długo wyczekiwanego Lost Girls Alana Moore'a i Melindy Gebbie - twardookładkowy tom kosztował będzie 199,50 zł.

Dzienniki ukraińskie Igorta

W maju, a więc miesiącu festiwalowym, wydane zostaną Habibi Craiga Thompsona (twarda oprawa, 140 zł), Małe zaćmienia (99 zł) oraz Profesor Bell 2 (79 zł).

Czerwiec to finał Domu żałoby (29,90 zł) oraz (być może) Suka 2. We wrześniu kolejne kontynuacje znanych już serii: Rewolucje 7 (69 zł) i Lincoln 2 (69 zł).

Na październik wydawca przygotuje następujące albumy: Dzienniki ukraińskie Igorta (79 zł), Fotostory 2 (49 zł), Strefa bezpieczeństwa Gorazde Joe Sacco (99 zł), Polski komiks kobiecy - antologia oraz Vincent i Van Gogh (Autor: Gradimir Smudja).

Poza komiksami, możecie spodziewać się książek. W maju pojawi się na rynku poszerzona reedycja książki prof. Jerzego Szyłaka Gra ciałem. W tym samym miesiącu (bądź dopiero w październiku) pojawi się nowa książka prof. Szyłaka.

Już wkrótce na stronie wydawnictwa ruszy przedsprzedaż komiksów Lost Girls i Habibi.

Lost Girls, Profesor Bell, Strefa bezpieczeństwa Gorazde i Lincoln zostaną wydane pod szyldem Mroja Press.

Vincent i Van Gogh Smudji, Strefa bezpieczeństwa Gorazde Sacco, Małe zaćmienia Fane i Jima oraz Profesor Bell Sfara i Tanquerelle'a

Tak o nas mówią

2011-12-29T08:00:00.009+01:00

W tym miejscu będziemy podawać do wiadomości Czytelników informacje na temat recenzji, jakich ofiarą padły ziniolowe bądź około-ziniolowe publikacje. W pracach nad tą zbiorówką prosimy również Was o pomoc - jeśli natkniecie się na recenzję jakiegoś z "naszych" tytułów - prosimy o sygnał.

The Very Best OFF The Ziniols: The Greatest Hits 1998-2005 vol.1:

Recenzja na polterze (autor: Jakub Jankowski)

Ziniol. Najlepsze z najlepszego (autor: Mamoń)

Recenzja na Co przeczytać? (autor: Mariusz Wojteczek)

Recenzja na Gildii (autor: Michał Misztal)

Recenzja na Paradoksie (autor: Jakub Koisz)

Recenzja na KZ (autor: Arek Królak)

Fotostory:

Komiksowe Fotostory (autor: Mamoń)

Życie sfotografowane (autor: Izabela Wojnowska)

Smutny dorósł i ma na imię Mikołaj (autor: Tomasz Pstrągowski)

Recenzja na Zlevo Zmyvaku (autor: Łukasz Turek)

Życie wycięte z komiksu (autor: Emilia Dulczewska - Maszota)

Stryczek, śnieg i złamana gałąź, czyli generacja 1200 (autor:Jarosław "beacon" Kopeć)

Notka na blogu B&W

Ostatni wynalazek:

Tajemnica kluczem sukcesu (autor: Tomasz Nowak)

Biceps 3

2011-12-27T18:00:00.001+01:00

Autor: Łukasz Kowalczuk

Pierwszy numer wyrobu zinopodobnego był solidnym debiutem, dwójka to pełen wypas, natomiast Biceps #3 trzyma poziom przede wszystkim dzięki publicystyce.

Komiksy są tym razem, niestety, słabsze. Podoba mi się Hepi Kaus, Uliczka, Gotuj z Bicepsem, Zagadka i paski z Goblinami. Chętnie zobaczyłbym jak Gobliny wypadłyby w czymś większym (3-4 stronicowy szort to by było to). Pozostałe historyjki są takie se.*

Wywiad z Clarencem Wheaterspoonem – ciekawy. Komiksy mało znane i nieznane – ciekawe razy dwa. Aż prosi się o to, żeby Trąbiński opisywał więcej białych kruków w kolejnych Bicepsach, bo niewątpliwie jest w posiadaniu dużej ilości takowych. Nie zgadzam się z Tomkiem Pstrągowskim w wielu kwestiach, ale Prawicowy Prezerwator to artykuł, z którego treścią trudno by mi było polemizować. Fajna rzecz, choć sucharyzm Wojewódzkiego i Figurskiego to dla mnie żadna niespodzianka. Jeśli chodzi o ocenę twórczości Ojca Rene zgadzam się z Pawełkiem całkowicie. Dzięki tekstowi Holcmana zapewne sięgnę po Cyrkielnie jak tylko nadarzy się okazja.

Artykułów jest mniej niż w majowym Bicepsie, ale są zwyczajnie lepsze (choć tamte nie były złe). Wniosek jest prosty – publicystyka na poziomie #3 + komiksy z #2 = magazyn komiksowy, za który zapłacę każde pieniądze.**

Byłbym zapomniał – okładka jest najlepsza z dotychczasowych numerów (fajny pomysł i wreszcie czytelny layout bo wcześniej było wszystkiego za dużo). Idźcie tą drogą!

Jeszcze jeden duży plus należy się za karty dodawane do wydawnictw ATY. Brakuje super-mocy i jakichś współczynników. Nie wiem jak sprawdzić czy Grzegorz Janusz wygrałby z KRLem.

*Mój tata zwykł tak mawiać o daniach serwowanych przez mamę. Wiecie, zjeść się da, ale bez rewelacji.

** Każde w ramach rozsądku :)

Incubatorium Rustecki (43)

2011-12-24T11:00:00.002+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Księżniczka - Mei

2011-12-23T08:00:00.008+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Recenzję Księżniczki można by ograniczyć do stwierdzenia, że jest to "komiksowa bajka narysowana przez Mei dla dziwnych dzieciaków oraz przybyszy z kosmosu", ale to sformułowanie widnieje już na okładce tego niewielkiego zinowego zeszytu. Wypada więc pochwalić autorkę za umiejętność kondensacji treści i przejść do szerszego omówienia komiksu.

Jak to w bajce: jest młoda księżniczka Lilianna, jej stary ojciec - król Namis oraz przesiąknięty złem doradca króla Krystian. Namis, przekonany o rychłej śmierci, za namową Krystiana chce wydać Liliannę za mąż za księcia Jacoba, prawdziwego dżentelmena. Księżniczka oczywiście jest na nie. Sprawę komplikuje fakt, że Lilianna zadurza się w znalezionej przypadkowo kosmitce - powypadkowcu, a Krystian kręci na boku z Jacobem, chcąc po śmierci nieco głupiutkiego króla Namisa przejąć jego królestwo.

Komiks zawiera szereg postulatów, jakie zakomunikować światu chce młoda księżniczka, ale też kilka takich, które formułuje autorka komiksu. Mei, posługując się bajkowymi schematami, krytykuje patriarchalizm, podkreśla rolę przyjaźni, eksponuje naturalność związków homoseksualnych, ale również zdradza, że jest za wyzwoleniem zwierząt (chociażby z rąk cyrkowców) oraz w sposób humorystyczny wyśmiewa militarystyczne zapędy mocarstw.

Nieco szwankuje w Księżniczce logika następujących po sobie zdarzeń, ale uproszczenia zastosowane przez autorkę można zrzucić na karb konwencji bajkowej. Graficznie mamy w komiksie do czynienia z wszelkimi cechami komiksów DIY, przywołującymi na myśl stare czasy, kiedy to autorzy upychali kadry na stronie, by zmieścić na niej jak najwięcej fabuły. Nie jest to oczywiście zarzut - tak naprawdę rysunki Mei lepiej prezentują się poupychane na planszy w ilości 10-13, niż na splash-page'ach. Rysunkowo jest nierówno, ale są fragmenty zdradzające spore umiejętności autorki. Dwukrotnie Mei ucieka od standardowego stylu, jaki przyjęła w Księżniczce: po raz pierwszy w scenie z odwróconymi barwami, a po raz drugi w następującej zaraz po niej scenie seksu. Obie te ucieczki są jak najbardziej udane.

Krótki komiks wchłania się bardzo przyjemnie, mimo pewnych naiwności i kwestii, które co niektórzy mogą uznać za banalne. Mei operując kilkoma chwytami i wrzucając do opowieści współczesną, momentami bardzo osobistą problematykę, stworzyła kawałek dobrego komiksu zinowego, doprawionego zabawnym epilogiem i odautorskim komentarzem. W erze ponownej erupcji zinów jest to jedna z ciekawszych pozycji. Zwłaszcza dla dziwnych dzieciaków. Dla przybyszy z kosmosu pewnie też.

Księżniczka. Rysunki i scenariusz: Mei.Wydane własnym sumptem. Nakład 2 (10 egz.)

Cała prawda o dzikim zachodzie - Lewandowski

2011-12-22T08:00:00.013+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Tak. W poprzednim odcinku Sławomir Lewandowski nie odkrył przed czytelnikiem wszystkich kart, nie powiedział całej prawdy o dzikim zachodzie. I bardzo dobrze - dzięki temu mamy bowiem kolejną część perypetii mieszkańców Sallem. Podchodzi się do niej z zupełnie innym nastawieniem, niż do pierwszego odcinka, bo autor stał się bardzo przewidywalny. Biorąc do ręki jego nową produkcję wiemy, że się nie zawiedziemy. I że ponownie będzie to komiks wysokich lotów.

W Całej prawdzie zbiegają się w jednym punkcie wydarzenia i postaci, które były częściami Prawdy o dzikim zachodzie. Lewandowski wątki wiąże w sposób mistrzowski, pozwalając pierwsze skrzypce grać Benowi Richardsowi (który za punkt honoru postawił sobie przechlać wszystkie domowe oszczędności), jego żonie Whillmie oraz Whillowi Parkinsonowi z rewolwerem w oku. Niektórzy stają się jedynie świadkami, inni grzęzną w epicentrum strasznych wydarzeń, jakie zalewają miasto. Pierwszym z nich jest atak bandytów Mickea Burnheada, drugim - rządy beztroskiego szeryfa, który przejmuje stery w momencie, kiedy stary kopnął w kalendarz. Epickie pojedynki rewolwerowców oraz gonitwy konne służą ukazaniu całej prawdy o dzikim zachodzie - takiej całej prawdy, którą najzgrabniej mógłby przedstawić indiański wódz. Brzmiała by ona mniej więcej tak:

Uważaj z kim się układasz. Nie zawsze najlepszym rozwiązaniem jest szeryf, czasem lepiej wyciągnąć dłoń do oprawcy.

Cała prawda o dzikim zachodzie przepełniona jest humorem, o którym pisałem omawiając poprzednią część komiksu. I tutaj w zasadzie nic się nie zmieniło. Coraz bardziej przejmująco zaczynają wybrzmiewać wstępy i przerywniki w całej historii autorstwa Indian, którzy chwalą naturę i życie w przyjaźni ze wszystkim co ich otacza, konfrontując te cechy z głupotą i brakiem szacunku ze strony białego człowieka. Sprawia to, że humor, który na kartach komiksu jest udziałem białych, po zakończeniu lektury posiada gorzki smak.

Jeszcze więcej całej prawdy o dzikim zachodzie byłoby wskazane. Jest na to nadzieja. Na końcu zeszytu widnieje napis: C.D.N.

Rok się kończy. Sławomir Lewandowski jest jego objawieniem. A jego komiksy - komiksami roku. Każdy ekspert Wam to powie. Dodatkowym plusem omawianego dzisiaj komiksu jest to, że jego lektura da Wam odpowiedź na pytanie: co przeminęło z wiatrem?

Komiks. Cała prawda o dzikim zachodzie. Autor: Sławomir Lewandowski. Wydanie I.

Julia i Roem - Bilal

2011-12-21T18:00:00.002+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Enki Bilal kontynuuje przechadzkę po świecie zniszczonym przez krwotok, czyli gwałtowne rozregulowanie klimatu, które przewróciło ziemię do góry nogami, a najbardziej pożądanym produktem uczyniło wodę. Podobnie zrobił w świetnym Animal'z, gdzie zaprezentował wachlarz wątków i powiązał je w solidną całość. Julia i Roem to równie mocna apokalipsa, ale także nieco bardziej nadąsana, bowiem Bilal w usta bohaterów nawrzucał szekspirowskich cytatów. I choć wydawca rekomenduje komiks jako "awangardową adaptację tragedii Williama Shakespeare'a", dorzuciłbym do tego jeszcze: "w stylu The Twilight Zone" albo "w duchu komiksów Vertigo".

Awangardowość tej adaptacji zawiera się w futurystycznym ukazaniu historii kochanków, ale też we wpisaniu dzieła Szekspira w typowo bilalowską fabułę. Początkowo akcja snuje się wielkimi postapokaliptycznymi kadrami, a w typowych dla autora narracjach, znajdujących się pod obrazami, dostajemy szereg metaforycznych określeń szalonego świata. Stopniowo poznajemy bohaterów - ich imiona korespondują z tymi, zawartymi w dramacie Szekspira, ale odznaczają się delikatnymi zmianami - zamiast Romea jest Roem, Merkucjo to Merkt itd. Tylko Julia pozostaje Julią.

Hotel, w którym dochodzi do spotkania postaci dramatu jest ponurą budowlą, która zaczyna mieszać rzeczywistości. Plusem książki jest to, że autor nie stara się adaptować dramatu zmieniając jedynie scenografię i transferując akcję o kilkaset lat do przodu, lecz wpisuje dzieło Szekspira w kontekst swojego komiksu. W pewnym momencie język szekspirowski staje się językiem, którym zaczynają mówić niemal wszyscy. Część z nich robi to świadomie, część nie. Ostatecznie, celem, do którego zmierza Bilal bawiąc się tym pomysłem, jest zapobieżenie tragicznemu finałowi, jaki znamy z Romea i Julii. Czy to się udaje? Sprawdźcie, warto przeczytać.

Julia i Roem to najbardziej kameralny komiks Bilala. Już jego poprzednik, Animal'z, niesiony był przede wszystkim przez wspaniałe, nieco ascetyczne grafiki oraz kilka prostych, powiązanych ze sobą wątków, w tym jednak przypadku Bilal uszczuplił środki wyrazu do minimum. Biorąc pod uwagę poziom komplikacji jego wcześniejszych komiksów, pokazuje w Julii i Roemie zupełnie nowe oblicze. Dochodzi więc do sytuacji, w której mamy starego mistrza komiksu i zupełnie nowe podejście. Czy może być coś lepszego?

Fantastyczność fabuły, implikowana albo przez efekty po-krwotokowe, albo przez tajemnicze wibracje w mrocznym hotelu, albo może po prostu przez przeznaczenie wiążące losy tytułowych bohaterów, idealnie koresponduje z rysunkiem i powoduje, że nawet na to wspomniane przeze mnie nadąsanie należy wziąć poprawkę. Swoją delikatnością, rozważnym budowaniem kolejnych plansz i ciekawym głównym pomysłem, komiks Bilala zasłużył na miano jednego z najlepszych albumów wydanych w tym roku w Polsce.

Julia i Roem. Autor: Enki Bilal. Tłumaczenie: Wojciech Birek. Wydawca: Egmont Polska 2011. Album wydany w cyklu Mistrzowie komiksu.

Komiks możesz kupić tutaj: Sklep gildia

The Ziniol's TOP 5 2011. Wybór czytelników

2011-12-21T08:00:00.006+01:00

W tym roku tradycyjne głosowanie wewnątrz redakcji Ziniola postanowiliśmy urozmaicić typowaniem Czytelników. Głosujemy na najlepszy komiks wydany w Polsce w 2011 roku. Każdy czytelnik może zagłosować na 5 pozycji a następnie - w drodze losowania - zdobyć atrakcyjne zestawy nagród.

Wyszliśmy z założenia, że jakkolwiek nasze wewnętrzne głosowanie jest bardzo istotne, tak prawdziwie prestiżowa jest opinia czytelników. Jest ona miodem na serce twórcy i możliwym dopalaczem w pracach nad kolejnym albumem. Możecie zatem głosować na jakikolwiek ze wszystkich komiksów, wydanych w Polsce na przestrzeni minionych 12 miesięcy. Polskich lub zagranicznych autorów. Zinów, magazynów, albumów, zeszytów, czy też konkretnych krótkich form.

Wasze typy, wraz z krótkimi uzasadnieniami każdego z wyborów, prosimy wysyłać na adres: ziniolzine@gmail.com do 31 grudnia 2011 roku. Wyniki, wraz z typowaniem wewnątrzredakcyjnym, poznacie w ciągu dwóch kolejnych dni. Wtedy też rozlosowane zostaną 3 zestawy nagród, w skład których wejdą następujące smakołyki (i może coś jeszcze!):

Antologia The Very Best OFF The Ziniols: Greatest Hits 1998-2005 vol.1 (dzięki uprzejmości wyd. Ważka),

Lublin w powieści graficznej (dwa zeszyty) oraz Spotkanie z poetą (dzięki uprzejmości Ośrodka Brama Grodzka/Teatr NN),

Lucky Luke, tom 3/ Liga Niezwykłych Dżentelmenów. Stulecie 1969 (opcjonalnie) (dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont Polska),

Pomocna dłoń (komiks wydany przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej)

ziniolowy badzik (dzięki uprzejmości dziewczyn z Sexy Armpit)

oraz ekskluzywne, oryginalne rastry-wejściówki na Ziniol Release Party, którym wykonane zostały billboardy w akcji Polska dla wszystkich (dzięki uprzejmości Macieja Pałki).

Wybierajcie komiks roku! Zapraszamy do głosowania!

Kibicujemy (231)

2011-12-20T08:00:00.002+01:00

Autor: Maciej Pałka Kibicujcie komiksiarzom! Chyba nie spodziewaliście się, że "Bez końca" będziemy kibicować bez końca? Po niecałym roku trzymania kciuków - dziś ostatnia edycja.

P i R szli wąskim, mrocznym korytarzem.Żadnych drzwi, żadnych odnóg, prosta droga. Milczeli. O czym tu gadać? Żuli gumy.Odgłos ich kroków tłumił gruby dywan, słychać było tylko ciche mlaskanie. Obajtrzymali ręce w kieszeniach, każdy z nich mełł w palcach kulki z drobnychkieszeniowych paproszków, żaden nie pomyślał nawet, że ten drugi robi to samo.

Korytarz się skończył niezapowiedzianie.Przystanęli przed odrapanymi drzwiami, spojrzeli po sobie, wzruszyli ramionami.P wdusił przycisk dzwonka, coś trzeba było zrobić. Wierzeje otwarły się zjękiem, stała w nich straszliwie gruba jejmość w podomce w żaby. Nadęłapoliczki, przewróciła oczami, białka strzeliły matowym blaskiem.

- Ja pierdolę, to znowu wy, nie wierzę,uszczypnij mnie jeden z drugim, bo chyba śnię jakiś jebany koszmar.

R począł gmerać czubkiem buta w dywanie, Pśledził ruchy ćmy furkoczącej wokół gołej żarówki nad drzwiami, zderzającej sięz ciepłą, szklaną bańką, pyłek z jej skrzydeł wpadł mu do oka, przymknął je izaczął trzeć pięścią aż zrobiło się czerwone.

- Bez końca mi tu przychodzicie, dupęzawracacie! Ten wasz zafajdany komiks bokiem mi już wychodzi, chore jakieśhistorie... Dziergam go jeszcze, w styczniu będzie, w styczniu roku Euro.

Trzasnęła drzwiami. P i R usiedli na miękkimdywanie. Nadleciało więcej ciem, cała chmara ciem, obsiadły żarówkę, zrobiłosię ciem no.

- No to koniec – rzucił P w ciemność, wciszę.

- Nie ma końca - odpow

„Bezkoń

wyd.Kultura Gnie

styczeń201

rysunki:Paweł Garw

fabuła:Roman Lipczy

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Narodziny Gubernatora - Kirkman, Bonansinga

2011-12-19T18:00:00.007+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Żywe trupy wylewają się na całe Stany Zjednoczone, wypływają z każdego zakamarka Atlanty i zżerają wszystko, co napotkają na drodze. Podobnie rozprzestrzenia się idea Roberta Kirkmana, któremu zeszyty komiksowe o zombiakach już nie wystarczyły. Najpierw zaraza opanowała serial, który z każdym kolejnym odcinkiem staje się coraz gorszy, teraz dopadła również sferę książkową. Gwoździem do trumny telewizyjnego tasiemca (przynajmniej dla mnie - wcześniej pisałem o tym przedsięwzięciu w pozytywach) było beznadziejne aktorstwo oraz w niewielkim tylko stopniu zaadaptowanie świetnego komiksowego pierwowzoru. Książkę natomiast ratuje fakt, że dopowiada ona jedynie losy jednej z postaci znanej z czarno-białych kart komiksu.

Chodzi o gubernatora, czyli sadystycznego świra, stojącego na czele społeczności Woodbury. Kirkman i Bonansinga ukazują drogę, jaką ta postać musiała przejść, by wylądować w miejscu, gdzie spotkali go czytelnicy komiksu. Powieść posiada wszelkie cechy charakteryzujące komiks: są odpowiednie zawieszenia akcji, jest należyta dramaturgia i są postaci, które z każdą stroną zombiackiego holocaustu nabierają soczystych barw. Zwykli ludzie, ugryzieni przez monstra, zamieniają się w potwory. Podobnie jednak dzieje się z tymi, którzy ukąszenia uniknęli. Ci zmieniają się pod wpływem ilości ciosów siekierą/gwoździarką/ bejzbolem, wymierzonych w głowy zmarłych przecież istot.

Autorzy książki wkładają w usta jej bohaterów szereg przemyśleń na temat armagedonu. Czy wystarczy zombiaka walnąć w łeb, by ten nie fikał, czy trzeba zlikwidować jego mózg? Czy warto trzymać zmarłych przy życiu w nadziei na ocalenie, czy spłynie ono na nich wraz z uderzeniem siekiery? Oraz te mniej wysublimowane, jak np. czy żywe trupy mógłby wyeliminować siarczysty, post-fasolowy bąk.

Tak, humor też tu znajdziecie. Choć więcej jest beznadziei, walki o przetrwanie i ludzkich dramatów.

Kirkman i Bonansinga w "Narodzinach gubernatora" uczłowieczyli nieco społeczność zombiaków. Nie są to już jedynie efektownie zniekształcone mordy w podartych ciuchach, ale martwi ludzie, którzy kiedyś mieli jakąś profesję. Autorzy mają do dyspozycji jedynie słowo, więc wykorzystują je, czasem nawet do granic możliwości, opisując "urzędników w jasnoniebieskich koszulach, sprzątaczki z zakrwawionymi szmatkami, hydraulików, piekarzy..." itd. itp. Jest to zabieg początkowo ciekawy, z czasem jednak lekko nużący, podobnie zresztą jak długie opisy przerażających grupowych wyjść na ulice w wykonaniu zmarłych.

Książka dorównuje komiksowi. Czyta się ją w podobnym napięciu, a zakończenie jest bardzo satysfakcjonujące. Dla fanów serii jest to więc pozycja obowiązkowa. I to obowiązkowa na pewno bardziej niż serial. Gdyby jeszcze tylko w kilku momentach nie przysnęła korekta, byłoby świetnie.

Narodziny Gubernatora. Autorzy: Robert Kirkman, Jay Bonansinga. Przekład: Bartosz Czartoryski. Wydawca: Sine Qua Non 2011

Książkę można nabyć klikając tutaj: Sklep gildia

Slarg! - Kowalczuk

2011-12-19T08:00:00.009+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

O tegorocznym projekcie 24h pisaliśmy już w listopadzie. Jako, że Pracownia Komiksowa WiMBP najlepsze z powstałych w ramach 24-godzinnego maratonu rysowniczego komiksy publikuje w niewielkich formatowo albumach, chciałbym przyjrzeć się bliżej jednemu z nich, pochodzącemu z edycji zeszłorocznej. Jego autorem jest Łukasz Kowalczuk, współpracujący z Ziniolem twórca zina Nienawidzę ludzi.

Slarg! powstał przed debiutem zinowej produkcji Łukasza, jednak tytułowe założenia zina zostały w tym mini-albumie rozpracowane od podszewki. Być może to właśnie tutaj zakiełkował pomysł - w końcu komiks opowiada o świniołakach, a świniołaki, jak w zeszycie opisano, miłością do ludzi nie pałają. Chyba, że chodzi o konsumpcję, wtedy uczucia rzeczywiście mają nad wyraz żywe.

W Slarg!u Kowalczuk opowiada wiejską legendę. Chłop imieniem Mateusz odwiedza gminny targ, kupuje nad wyraz wściekłego świniaka, a w drodze do domu zostaje przez niego ugryziony... no i zaczyna się horror. Mateusz przemienia się w świniołaka, po czym gryzie kolejnych wieśniaków i tym sposobem zaraza się rozprzestrzenia. Brzmi stereotypowo, ale to akurat nie jest istotne. Ważne jest to, jak Kowalczuk poradził sobie z napisaniem i narysowaniem 24 plansz w 24 godziny. Czy coś takiego w ogóle jest możliwe w stopniu satysfakcjonującym czytelnika? A jeśli jest, to jak tego dokonać?

Pomysł wybrany przez autora to samograj. Scenariusz to kwestia opracowania kilku/kilkunastu scen i pokazania ich w taki sposób, by nie sprawiał wrażenia zrobionego na odwal, ale też gwarantował ukończenie prac w wyznaczonym czasie. Kowalczuk trzykrotnie posiłkował się splash-page'ami i za każdym razem ich użycie było wielce uzasadnione. Skorzystał z dobrodziejstwa gadającej głowy ze zmienną mimiką, scen "batalistycznych" kreślonych kontrastem i kilku innych chwytów na fujarkę, które zawsze stosował bardzo świadomie. Historię świniołaka Mateusza świetnie spiął klamrą ze scen dziejących się w karczmie i podrasował cliffhangerem w zakończeniu. No właśnie, kończące komiks "c.d.n.?" można uznać za jedyny zgrzyt Slarg!a, ale ogólnie rzecz biorąc - proszę państwa, oto jak szybko i sprawnie robi się zeszyt komiksowy, który potrafi dać czytelnikowi radość i rozrywkę.

Pomysł gdańskiej Pracowni Komiksowej, zaczerpnięty z wzorców zachodnich, to fantastyczna inicjatywa. Widocznie nic nie robi komiksiarzom tak dobrze, jak praca we wspólnym gronie przez bitą dobę. Publikacja ich prac to dla nich wisienka na torcie, a dla czytelnika - możliwość wglądu w (czasem naprawdę niesamowite) komiksy tych wariatów. Slarg! to dla mnie bardzo pozytywne zaskoczenie. Trzymam kciuki za powodzenie inicjatywy w latach kolejnych. Kibicujemy!

Slarg! Autor: Łukasz Kowalczuk. Wydawca: Pracownia Komiksowa WiMBP.

Komiks możesz kupić tutaj: Sklep gildia

Lincoln - Jouvray/Jouvray/Jouvray

2011-12-18T18:00:00.004+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

To nie jest zwykły western. Nie ma tu ani szybkostrzelnych, szlachetnych kowbojów, ani strasznych, łasych na skalpy Indian. Nie ma głównego bohatera, który chroni bezbronnych przed nieprawością, przejmuje się losem napotkanych na drodze żyjątek, a w saloonie pozwala sobie na wypicie symbolicznej szklanki whisky. Jest za to Bóg, Diabeł, humor oraz tytułowy bohater, który generalnie ma wszystko w dupie.

Tercet Jouvray (Olivier odpowiedzialny za scenariusz, Jerome za kreskę i Anne-Claire za kolory) posłużył się westernowym tłem do skromnej debaty teologicznej w oparach absurdalnego nieraz humoru. Bóg, którego spotyka ateista Lincoln, zgadza się z jego powszechnym wyobrażeniem jedynie połowicznie: owszem, jest starszym, siwobrodym panem, ale w żadnym wypadku nie jest przerażająco smutny, nie mówi archaizmami i często popełnia błędy, eksperymentując ze swoimi stworzeniami. Diabeł, również pojawiający się na drodze Lincolna, to koleżka który zawsze pomoże, a do pewnych zadań wynajmowany jest przez Boga. Czyli wszystko się zgadza.

Nie jest to dualizm jaki być powinien. Nie odróżnisz Boga od Szatana inaczej niż po wyglądzie. Sytuację podbarwia fakt, że idealne wypośrodkowanie stanowisk Dobra i Zła skumulowane jest w tytułowym bohaterze. Lincoln z dystansem podchodzi do obu Wielkich Panów, wierzy tylko w to, co widzi i zawsze ma w zanadrzu ciętą ripostę. Na skutek takiego a nie innego przebiegu spraw, Lincoln zostaje przez Boga obdarowany nieśmiertelnością, w związku z czym jego nastawienie ulega stopniowej weryfikacji, nawet do momentu, w którym zaczyna czynić dobro, a więc coś, czego do tej pory miał świadomość, ale niespecjalnie skłaniał się ku jakiejkolwiek formie jego realizacji.

Po raz pierwszy odkąd zajmuję się recenzowaniem, miałem ochotę przedstawić kilka cytatów z komiksu. Pomysł jednak porzuciłem, ponieważ okazało się, że musiałbym zacytować mniej więcej 70% albumu. Ograniczę się zatem do napisania, że dialogi skonstruowane są tutaj po mistrzowsku i co kilka stron powodują gromkie wybuchy śmiechu. A sposób, w jaki z dialogami współpracuje rysunek, powoduje, że dłonie składają się do oklasków.

Lincoln zbiera dwa albumy serii. Na Zachodzie ukazało się do tej pory sześć. Niedosyt jest więc jak najbardziej zrozumiały, zwłaszcza, że pochłania się ten komiks diabelnie szybko. Oczywistością jest, że po jego lekturze nie raz do niego wrócicie. Ile to będzie razy - zależy jedynie od wydawcy. Oby jak najszybciej wypuścił na rynek drugi tom.

Lincoln. Scenariusz: Olivier Jouvray. Rysunek: Jerome Jouvray. Kolor: Anne-Claire Jouvray. Tłumaczenie: Katarzyna i Małgorzata Margo Sajdakowskie. Wydawca: Mroja Press 2011

Komiks możesz kupić klikając w poniższe linki:

Sklep gildia

Incal

Pracownia komiksowa w Lublinie

2011-12-17T20:00:00.001+01:00

13 grudnia swą działalność zainaugurował "Dom Słów - Pracownia Komiksu". Premierowym dokonaniem naszej pracowni, która powstała z inicjatywy Tomasza Pietrasiewicza - dyrektora Ośrodka "Brama Grodzka - Teatr NN" był zestaw stylizowanych na bibułę komiksów umyślnie wydrukowanych na xero. Pierwszy z nich dotyczył narodzin niezależnego ruchu wydawniczego w Lublinie, drugi - stanu wojennego. Dwa dni później dołączyła trzecia publikacja - zestaw komiksów powstałych podczas warsztatów na temat poezji Marcina Świetlickiego. Pracownia nominalnie ma siedzibę w Izbie Drukarstwa, a jej rola przez najbliższy czas będzie polegała na wypuszczaniu komiksów z dwóch rozpoczętych serii: "Lublin w powieści graficznej" i "Spotkanie z poetą". Pierwsza seria to komiksy reportażowe, historyczne, oparte o bogate relacje zgromadzone w Pracowni Historii Mówionej. Są to również komiksy edukacyjne. "Spotkanie z poetą" w swoim zamyśle ma zaś służyć nauce ale tym razem nie komiksem ale komiksu. W efekcie chcemy wychować nowe pokolenie lubelskich twórców komisu a pierwszy krok mamy już za sobą. Sama inicjatywa jest zwieńczeniem bardzo dobrego dla Ziniola (jak również dla komiksu lubelskiego) roku. Cele mamy długofalowe. Co z nich wyjdzie? Przekonamy się wkrótce.

Pracownia Komiksowa jest tworem dopiero raczkującym. Kształtujemy ją i gromadzimy pomysły warte zrealizowania. Mamy nadzieję pozytywnie zaskoczyć fanów komiksu, chociaż to nie fani komiksu są głównymi adresatami naszej działalności. Póki co o inauguracji Pracowni oraz o jej pierwszych publikacjach rozpisała się lokalna prasa. Same komiksy znajdziecie na przykład tutaj.

Incubatorium Rustecki (42)

2011-12-17T11:00:00.000+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Kibicujemy (230)

2011-12-12T08:00:00.003+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Co słychać u Tomka Kleszcza? Wydał Kamień przeznaczenia 2, dołączył do ekipy Immortal Suicide oraz oczywiście produkuje kolejny tom swojej serii. Kibicujmy!

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Incubatorium Rustecki (41)

2011-12-10T11:00:00.001+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Kibicujemy (229)

2011-12-09T08:00:00.002+01:00

Autor: Maciej PałkaKibicujcie komiksiarzom! Dziś w telegraficznym skrócie:

Ziniol powraca do xeroprasy na zupełnie nowych zasadach.
Jakich? O tym wkrótce. Chociaż, w sumie możecie się już domyślić.

Tymczasem zszywacze w dłoń, ryzy papieru przygotowane, maszyna się grzeje.

Przygrywa Johnny Cash:

Proponuję mały konkurs:
W komentarzach zgadujcie ile egzemplarzy powielimy.
Przyznam się, że sam nie wiem. Zobaczymy wieczorem.

Osoba, która będzie najbliżej*, w nagrodę otrzyma TRZY komiksy.
Takie:

*można pomylić się o 20 egzemplarzy.
Do dzieła!

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (228)

2011-12-08T08:00:00.002+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Biały Orzeł na horyzoncie! Maciej Kmiołek i Adam Kmiołek postanowili zabrać się za temat superbohaterskiej zeszytówki. Jak do tego doszło i dlaczego w ogóle się na to zdecydowali - o tym poniżej opowiada Maciej. Czy po kilku nie do końca udanych próbach podejmowanych na przestrzeni ostatnich miesięcy, nastąpi zeszytówkowy renesans?

To co nas pchnęło do wydania "Białego Orła" to z pewnością nie był nadmiar wolnego czasu czy też brak innego pomysłu na życie. Na pewno nie jest to również chęć zbicia fortuny (muahahaha...), gdyż doskonale zdajemy sobie sprawę z pojemności polskiego rynku komiksowego.

"Białego Orła" tworzymy, wydajemy i finansujemy zupełnie sami (plus Daria Widermańska-Spala jako kolorystka) tak naprawdę dla własnej przyjemności. Po prostu komiks to nasze ulubione medium odkąd umiemy czytać i łączyć tekst z obrazkami. Kupowaliśmy i wciąż posiadamy wszystkie komiksy TM-Semic, a fascynacja historiami "superhero" trwa u nas do dziś.

Zawsze też marzyło nam się tworzenie własnych bohaterów i wrzucanie ich do środka różnych niesamowitych historii. Tak więc pewnie w wieku lat 8 każdy z nas miał już na koncie kilka zeszytów w kratkę zamazanych przygodami Pantermanów, Pumamanów i innych wymyślnych stworzeń. Poziom tych prac z pewności predestynował je wprost między śmietnik a niszczarkę, ale nie o poziom wtedy chodziło, tylko o robienie tego co się lubi.

No więc teraz jest podobnie... Po prostu bardzo chcieliśmy wydać swój komiks o polskim superbohaterze. A jeżeli przy okazji komuś się spodoba, tym przyjemniej będzie nam się tworzyć kolejne części przygód "Białego Orła". Dopóki będziemy mieć takie możliwości i nam się nie znudzi.

W skrócie moment w którym to wszystko zaskoczyło wyglądał tak: Adam chciał narysować komiks i powiedział, że da mi swój komputer pod warunkiem, że mu coś napiszę. A że właśnie wprowadzałem się do nowego mieszkania, uznałem że grzechem by było nie skorzystać z takiej oferty.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (227)

2011-12-07T08:00:00.004+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Kibicujcie zacnym inicjatywom komiksowym! Kibicujcie komiksiarzom i komiksiarom! Tym razem na tapetę bierzemy projekt Spotkanie z poetą. Romans! Zbrodnia! Papierosy!. Jest to zin powstały na skutek nauk Macieja Pałki, jakie przekazał uczennicom gimnazjum nr 19 w Lublinie: Ani, Magdzie, Patrycji, Kamili, Karolinie, Alicji i Marlenie

Podczas warsztatów komiksowych w ramach Miasta Poezji powstał szereg komiksów inspirowanych poezją Marcina Świetlickiego z okazji wizyty i spotkania z tymże poetą, które odbędzie się 15 grudnia. Z relacji Macieja na facebooku wynika, że dziewczęta spisały się wyśmienicie, a próbki ich prac - jeśli można tak to ująć - wykazują silne wpływy pałkowe. Czyli nauczyciel się spisał. Niniejszym prezentujemy okładkę zina. Publikacja o objętości 12 stron dostępna będzie podczas spotkania ze Świetlickim. W najbliższej przyszłości wytrwali czytelnicy Ziniola również będą mogli ją otrzymać.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Polska dla wszystkich - wesoły finał

2011-12-05T15:00:00.000+01:00

Autorzy: Dominik Szcześniak i Maciej Pałka

DSz: Dziękujemy wszystkim, którzy wspierali ekipę Ziniola podczas październikowej akcji bilbordowej, rozgrywającej się z okazji konkursu Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego w ramach ogólnokrajowej akcji Polska dla wszystkich. Zapominalskim przypomnę: 14 października, 4 billboardy, rastry, czerń, biel i czerwień, praca od godzin porannych do popołudniowych. Ziniolsi, w składzie Dominik Szcześniak i Maciej Pałka oraz Sexy Armpit w składzie Marta Nieznayu i Edyta Mei Bystroń. Plus nieodzowna pomoc Przestrzeni Inicjatyw Twórczych Tektura.

Są wyniki. Wygraliśmy.

Nasz projekt, zatytułowany Każdy + Każdy = Wszyscy zwyciężył wspólnie z warszawskim projektem Polska dla wszystkich w kategorii Sztuka audiowizualna. Wyniki dostępne będą niebawem na stronie MSZ.

Nagroda jest fantastycznym zwieńczeniem roku, w którym świętowaliśmy 13-lecie istnienia magazynu. W przyszłym nie zwolnimy tempa - przecież czekają nas obchody okrągłej czternastej rocznicy powstania Ziniola!

Dzięki wielkie dla dobrych ludzi za pomoc na miejscu i dla poltera za support medialny.

MP: Powiadają "do trzech razy sztuka". Wyróżnienie w postaci nagrody jest też dla nas miłym docenieniem ziniolowych akcji billboardowych, które realizowaliśmy w tym roku w przestrzeni miejskiej Lublina. Tym bardziej, że latem podczas festiwalu street-artu deszcz zmusił nas do rejterady i powrót na ulicę Jana Karskiego stał się sprawą ambicjonalną. Wychodząc z zacisza pracowni i realizując duże projekty, bez kompleksów działamy w celu promocji polskiego komiksu. Mierzymy siły na zamiary - nasze lokalne akcje mają jak widać szerszy oddźwięk. Przez cały czas pamiętamy o pryncypiach i na siłę nie stroimy się w artystowskie piórka, choć takie działanie przyniosłyby nam osobiście najszybszy profit. Jesteśmy twórcami komiksów i nieustannie toczymy syzyfowy głaz komiksowej nobilitacji. Szczyt jest coraz bliżej.

Kibicujemy (226)

2011-12-05T11:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Lublin w powieści graficznej to tytuł broszury, której premiera przewidziana jest na 13 grudnia 2011 roku. Autorzy: Dominik Szcześniak i Maciej Pałka. Jest to komiksowy reportaż, hołd złożony publikacjom, które w czasach PRLu były wyrazem wolności słowa.

Wydawcą jest Ośrodek Brama Grodzka/ Teatr NN, gdzie komiks będzie dostępny we wspomnianym terminie. Będzie go można również znaleźć w Izbie Drukarstwa. Miejsca te nie są przypadkowe. To w Lublinie wybuchła mała "rewolucja powielaczowa", do Lublina przemycono z Paryża pierwszy powielacz, w Lublinie wreszcie drukowane były KORowskie Komunikaty, Biuletyny oraz dwa pierwsze numery Zapisu. Za temat początków niezależnej poligrafii wzięlibyśmy się nieprzypadkowo - sami wszakże również mamy za sobą epizod "niezależny", związany z xerowanymi zinami. Co prawda kaliber to nieporównywalny, bo jeśli chodzi o stopień ryzyka, my byliśmy zawsze na biegunie wyluzowanego bezpieczeństwa. A jak wszystkim wiadomo, za sprawy związane z wolnością słowa, o których piszemy w komiksie, można było mocno beknąć. Niemniej jednak komiksem, wydanym w formie odpowiedniej do tematyki, zamykamy i podsumowujemy okres xero.

Tworząc komiks mieliśmy do dyspozycji mnóstwo materiału, w tym fantastyczną historię sensacyjną (przemycenie powielacza przez Piotra Jeglińskiego) i szereg zgromadzonych przez Pracownię Historii Mówionej Ośrodka Brama Grodzka - Teatr NN nagrań z relacjami uczestników tamtych wydarzeń. Zdecydowaliśmy się na formę reportażową, ujmującą większość najważniejszych zagadnień. W głównej mierze skupiliśmy się jednak na Zuzi, której historia i znaczenie dla pierwszych kroków niezależnej poligrafii było ogromne.

W zeszycie znajdziecie wiele postaci z kręgu Spotkań - jednego z pierwszych pism, które zaczęły ukazywać się w drugim obiegu. Poznacie metody druku. I przede wszystkim - początki niezależnej poligrafii. Sam materiał jest fascynujący i obowiązkowy do poznania, nie tylko dla tych, którzy interesują się historią.

13 grudnia. Lublin. Ośrodek Brama Grodzka - Teatr NN. Izba Drukarstwa. Zapraszamy.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Incubatorium Rustecki (40)

2011-12-03T11:00:00.001+01:00

Autor: Marcin Rustecki

Kibicujemy (225)

2011-12-02T08:00:00.004+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Bulderlyns to międzynarodowy projekt, w którym palce maczają Ryan Colucci, Igor Wolski, Paweł Sambor i Dmitry Dubrovin. Spójrzcie na zarys fabuły i fantastyczne plansze z wnętrza albumu i powiedzcie: jak tu można im nie kibicować? Kilka słów na temat projektu dotarło do nas dzięki Karolowi Wiśniewskiemu.

"Bulderlyns". Pogłoski o tym projekcie już wcześniej przebijały się tu i ówdzie, lecz efekt końcowy plotek przypominał zabawę w głuchy telefon. By położyć kres dezinformacji, twórcy komiksu postanowili oficjalnie wyjść z ukrycia i podzielić się nie tylko informacjami na temat projektu, ale również zaprezentować kilka ukończonych plansz.

Komiks "Bulderlyns" tworzy doborowa i zarazem międzynarodowa ekipa. Scenarzystą jest Ryan Colucci, rodowity Amerykanin, autor fabuły "Harbor Moon", albumu wydanego przez Arcana Comics w zeszłym roku. Na stanowisku rysownika mamy młodego i utalentowanego Igora Wolskiego, inkerem jest Paweł Sambor, który odpowiada także za liternictwo - obydwaj oczywiście są reprezentantami Polski. Kolorystą został Dmitry Dubrovin, wschodząca gwiazda rosyjskiego komiksu. Swój udział w projekcie mają także Karol Wiśniewski oraz Nelson Evergreen.

Kilka zdań na temat fabuły:

Głównym bohaterem „Bulderlyns” jest Robby, 11-letni chłopiec, który właśnie wraz z ciężarną macochą oraz ojcem będącym wiecznie w delegacji, wprowadził się do nowego domu w miasteczku Libertyville Z jednej ze swoich służbowych podróży tata Robby'ego przywozi niezwykłe jajo, które rzekomo jest jajem Bulderlynów, mitycznych, smokopodobnych istot, obrońców średniowiecznej Islandii. Obrońcami tak skutecznymi, że, jak głosi legenda, dorosłego Bulderlyna potrafi zabić jedynie inny dorosły Bulderlyn.

Na wskutek nieostrożności Robby'ego i ku jego zaskoczeniu, z jaja wykluwa się para Bulderlynów, które wprowadzają nie mało zamętu do jego, już wystarczająco skomplikowanego, życia. Chłopiec szybko, acz nie bez trudności, nawiązuje przyjacielską więź z mniejszym z Bulderlynów, któremu nadaje imię Payton. Drugi Bulderlyn, o imieniu Urlacher, pozornie wydaje się tylko niesfornym łobuzem, jednak wkrótce pokazuje swoje prawdziwe oblicze, stając się śmiertelnym zagrożeniem dla całego Libertyville. Gdy wszystkie metody zawodzą, Robby i niepozorny Payton spróbują stawić mu czoła, zanim miasteczko zniknie z powierzchni ziemi.

Prace nad komiksem stale posuwają się do przodu, a album ukaże się jako jeden, ponad 100-stronicowy tom, którego premiera nastąpi w 2012 roku. Przedpremierowy zeszyt promocyjny dostępny był już podczas NY Comic Con 2011 w październiku. Docelowo album będzie dostępny zarówno w formie drukowanej oraz cyfrowej - w drugim przypadku pojawi się wersja w odcinkach, jak i wersja zbiorcza. Twórcy nie ukrywają, że komiks tworzony jest na rynek anglojęzyczny, mają jednak nadzieję, że i polscy wydawcy zainteresują się tym tytułem.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

The Lonely Matador - Wright

2011-12-01T11:40:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Juan Belmonte uznawany jest za największego matadora wszechczasów. Żył w latach 1892-1962 i był twórcą nowej, rewolucyjnej techniki zabijania byków, polegającej na staniu na wyprostowanych nogach i machaniu czerwoną płachtą. Belmonte był więc pierwszym matadorem, który manipulował bykiem, podczas gdy inni dawali się bykom wodzić za nos.

Juan Belmonte zabił swojego pierwszego byka 24 lipca 1910 roku. Dziewięć lat później wziął udział w 109 corridach, czym ustanowił rekord pobity dopiero przez innego matadora w 1965 roku. W czasie swojej kariery głównie zabijał i ranił zwierzęta, ale zdarzyło się, że i one mu odpłacały: doświadczył 24 poważnych uszkodzeń ciała i niezliczonej ilości pomniejszych ran. Pod koniec życia nabawił się raka płuc, problemów z sercem. Musiał również zmierzyć się z szeregiem lekarskich zakazów: picia, palenia i uprawiania seksu, co stanowiło dla niego duży problem. Strzelił sobie w łeb na chwilę przed 70. urodzinami. Wybierając metodę odebrania sobie życia inspirował się ponoć śmiercią swojego przyjaciela, Ernesta Hemingwaya, o której miał powiedzieć: "Dobra robota".

Komiks The Lonely Matador to - jak wyczytać można na ostatniej stronie okładki - hołd, złożony przez Jaya Wrighta Juanowi Belmonte. Komiks ten został doceniony przez jury Ligatura Pitching 2011 i zajął w tym konkursie pierwsze miejsce. Opowiada o tym, co mogłoby się wydarzyć, gdyby Juan Belmonte nie strzelił sobie w łeb, poddał się zaleceniom lekarza, rzucił palenie i picie oraz nigdy więcej nie wyszedł na arenę.

Wright, posiłkując się kilkoma naistotniejszymi faktami z życia matadora, skupił się na znalezieniu substytutów dla utraconych przez bohatera radości życia. Bykiem jest dla niego pies z groteskowo przyczepionymi do głowy rogami. Płachtą - firanki w pokoju telewizyjnym. Sukcesem - triumfalne uniesienie kolegi z siłowni wysoko nad głowę. Belmonte w alternatywnej wersji Wrighta ma fiksację na punkcie mięsa, areną corridy jest dla niego sklep z padliną. Wychodząc z psem, urządza pokazy na trawniku. Ludzie są zaskoczeni, wytykają go palcem. Jest samotny w swoich zainteresowaniach. Nocą przeobraża się w zamaskowanego herosa, który dokonuje aktu wandalizmu na billboardzie "smoking kills", na który jest zmuszony patrzeć każdego ranka po przebudzeniu.

"The fight lives on" - to hasło przesyła Jay Wright. Matador poradzi sobie nawet bez byka, areny i płachty, wystarczy, że będzie paradował w swoim matadorskim wdzianku. Niestety, będzie się to wiązało z rozmienieniem legendy na drobne.

Osobiście uważam, że oddawanie hołdu takiej postaci, jaką był Juan Belmonte nie jest najlepszym pomysłem. Dlatego chciałbym bezczelnie podważyć tę teorię. Prawdopodobnie ma to związek z tym, że zwykłem płakać bardziej po byku, niż po człowieku, który profesjonalnie zajmował się znęcaniem nad nim.

Uważam, że komiksem The Lonely Matador Jay Wright chciał tak naprawdę powiedzieć coś o śmierci Juana Belmonte. Mogłoby to na przykład być: "Dobra robota, Juan. Szkoda, że tak późno". Przecież zamiast zabijać, mógł zostać królem sklepu mięsnego, hegemonem corridy trawnikowej, freakiem zwracającym uwagę ludzi swoim ubiorem, lubującym się dodatkowo fikuśnym przebieraniem swojego pieska. Wright celowo wysnuwa takie porównania - świadczą o tym chociażby materiały dołączone do albumu - dwa kontekstowo powiązane plakaty.

Hej, Juan! Zobacz, ile miałeś alternatyw! Dlaczego od razu mordować byki?

Album wydany został w sposób zaskakujący. Nie jest to typowy komiks, którego linię fabularną tworzy tylko i wyłącznie ciąg kadrów, przeradzający się w ciąg plansz. Autor i wydawca zadbali o szereg dodatków - o historii choroby Belmonte dowiadujemy się ze znajdującej się na końcu pierwszej sceny koperty ze zdjęciami, sen matadora został fantastycznie ukazany przy pomocy przezroczystej kartki nachodzącej na kilka kadrów, a do tego dwa wspomniane już plakaty. Prawdę mówiąc, nie jestem pewien, czy gdzieś w komiksie nie zostało ukryte coś jeszcze.

Cóż, dobra robota, Jay.

The Lonely Matador. Autor: Jay Wright. Przekład: Zuzanna Neczyńska. Wydawca: Centrala 2011

Kibicujemy (224)

2011-11-30T08:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Powracamy do kibicowania komiksowi Immortal Suicide. Gdy jego twórcy gościli na naszych łamach ostatnim razem, apelowali do rysowników o włączenie się do projektu. Okazuje się, że rysownik się znalazł. Oddaję głos Tomaszowi Kleszczowi:

Kiedy ekipa Immortala ogłosiła, że poszukują rysownika doszedłem do wniosku, że dawno nic nowego nie rysowałem i chwila odsapki od Kamienia Przeznaczenie będzie wskazana. Złożyłem CV wraz z listem motywującym i czekałem w stresie, czy zdołam się zakwalifikować. Przyznaję, że zmotywowały mnie głównie prace Magdy Łysak, które robiły całkiem niezłe wrażenie i doszedłem do wniosku, że zmierzę się z tematem. No i tak spaskudziłem im komiks moją amatorszczyzną.

Oczywiście z Jankiem nie znam się osobiście. Podesłał mi scenar, ja włączyłem kamerę w mojej głowie i po dogadaniu zmian w kilku ujęciach przystąpiłem do dzieła. Najbardziej problematyczną sprawą okazało się stworzenie Rycerzy Pustki, gdyż Jan nie miał wyraźnie sprecyzowanej wizji, a ja nie jestem dobry w wymyślaniu nieistniejących w świecie rzeczywistym postaci. Ale po paru szybkich szkicach sprawa jakoś dojrzała i rycerze nabrali ostatecznej formy.

W zasadzie sprawa rozwiązała się tak, jak lubię, trzymałem się linii scenariusza, ale rozrysowywałem ją w miarę swobodnie, co chyba wszystkim wyszło na dobre. Początkowo rysowałem tradycyjnie, ale doszedłem do wniosku że komiks wymaga więcej mroku, a co za tym idzie przerobiłem narysowane plansze i dodałem znacznie więcej cieni i czerni.

Czekamy teraz, aż Norbert pokoloruje ilustracje żeby mogły zachwycić moje i wasze oko, wtedy projekt ruszy dalej.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Mądre komiksy na mądre święta

2011-11-29T14:40:00.002+01:00

Od jakiegoś czasu logo Ziniola widnieje na okładkach dobrych komiksów, jak również na plakatach wyjątkowych wydarzeń. Wsparliśmy również ciekawą inicjatywę Centrali, o której przeczytać możecie poniżej:

MĄDRE KOMIKSY na MĄDRE ŚWIĘTA

Nie masz jeszcze komiksów Centrali? A może szukasz prezentu na Święta?
* od 30% do 60% cen okładkowych Centrali i Ligatury. Książki zawsze wysyłamy na nasz koszt.
* przy zamówieniach powyżej 150 zł przesyłka kurierem gratis (jeśli zamówisz do południa - zakupy otrzymujesz następnego dnia).
*do każdego zamówienia powyżej 50 zł dokładamy elegancki pakiet 12 pocztówek świąteczno-noworocznych autorstwa: Jakuba Grocholi, Tomasza Niewiadomskiego, Tomasza Pastuszki, Agnieszki Piksy, Ojca Rene, Olgi Wróbel.
* tylko po 15 egzemplarzy każdego tytułu jest objętych promocją MĄDRE KOMIKSY na MĄDRE ŚWIĘTA.
* promocja trwa do 15 grudnia włącznie.

To był bardzo dobry rok i przygotowaliśmy dla Was bardzo dobrą ofertę: MĄDRE KOMIKSY na MĄDRE ŚWIĘTA. Zapraszamy do zakupów dla siebie, dla bliskich i dla tych, którym chcecie pokazać jak różnorodny i bogaty jest świat komiksu. Na życzenia przyjdzie jeszcze czas - zapraszamy po MĄDRE KOMIKSY od Centrali i festiwalu Ligatura.

TYTUŁY w objęciach akcji: (kliknij w tytuł by dowiedzieć się o nim więcej)
Matador, Jay Wright, (ze 111 zł na 66 zł)
Stuck Rubber Baby, Howard Cruse, (z 51,50 zł na 36 zł)
Pozdrowienia z Serbii, Aleksandar Zograf, (z 42 zł na 29 zł)
We Włoszech wszyscy są mężczyznami, Luca de Santis, Sara Colaone, (z 39,90 zł na 24 zł)
Leksykon polskich bohaterów i serii komiksowych, Adam Rusek, (z 49,90 zł na 29 zł)
Anna chce skoczyć, Lucie Lomová, (z 34,90 zł na 14 zł)
Zeszyty Komiksowe nr 10 - Granice komiksu, (z 24,90 zł na 15 zł)
Zeszyty Komiksowe nr 11 - Komiks w Europie Środkowo - Wschodniej, (z 39 zł na 22 zł)
Zeszyty Komiksowe nr 12 - Komiks historyczny (z 39 zł na 25 zł)

Akcji patronują: Zeszyty komiksowe, Ziniol, Biceps, Aleja komiksu, Don't panic, Mad&Mad

Kibicujemy (223)

2011-11-29T08:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Gedeon zebrany się składa. Daniel Grzeszkiewicz zdaje raport z tego, co znajdzie się w jego albumie. Kibicujemy!

W cyklu niedorzecznych zajawek: w ramach kolejnego raportu z dna szuflady, mogę oświadczyć, że plansze, które udało mi się stamtąd wypłoszyć, zbiły się w zwartą grupę i stadnie zabrały, do skanowania, czyszczenia, i systematyzowania swojej zawartości.

Trudno to jeszcze ogarnąć, tym bardziej, że wciąż nie mam całego materiału, ale na razie szykuje się jakieś 120 stron z tendencją do tycia, w miarę napływu nowych komiksów. Z każdym kolejnym szortem robi się coraz bardziej różnorodnie.

Staram się być bezwzględny, w kwestii selekcji, więc pozostawiam tylko te osobniki, które dobrze rokują na przyszłość, pozostałe uśmiercam zgodnie z unijnymi dyrektywami odnośnie ochrony praw kiepskich komiksów, jeżeli takowe istnieją.

Graficznie i od strony techniki wykonania, praktycznie każdy komiks jest inny, a kolejność poszczególnych opowiastek uzależniona nie od chronologii powstawania, ale nastroju, tak, by czytelnik, nie odbijał się jak piłeczka, od kolejnych chaotycznych opowieści, ale mógł dać się bezpiecznie ponieść, ku brzegom szuflady.

O czym raportował

Daniel Grzeszkiewicz

28-11-2011

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (222)

2011-11-28T08:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Najlepsi polscy komiksiarze zebrali się, by stworzyć antologię poświęconą historii Gliwic. Są wśród nich: Marek Turek, Mikołaj Ratka, Przemysław Surma, Daniel Gizicki, Kajetan Wykurz, Marcin Surma, Rafał Szłapa, Tomasz Kontny, Anna Helena Szymborska, Daniel Gizicki, Grzegorz Pawlak, Dominik Szcześniak i Maciej Pałka. O kilka słów na temat antologii poprosiliśmy Mikołaja Ratkę, koordynatora projektu. Kibicujcie i słuchajcie:

Kadr z komiksu Dominika Szcześniaka i Macieja Pałki

Komiksy historyczne stanowią pokaźny segment naszego wątłego rynku. Można pokusić się o stwierdzenie, że wśród różnych instytucji i urzędów panuje swego rodzaju moda na tę właśnie odmianę komiksowego medium. Komiksy historyczne są więc tworzone przeważnie na zamówienie i za zadanie mają edukować. Ślepe podporządkowanie komiksu celom edukacyjnym jest jednak zwykle największą bolączką tych publikacji, w których fabuła sprowadzana zostaje najczęściej do roli obrazkowego streszczenia podręcznika. Wydaje się, że urzędy i instytucje zwracają uwagę niemal wyłącznie na ten edukacyjny wymiar komiksu historycznego. Oczywiście istnieją wyjątki. Mam nadzieję, że już wkrótce dołączy do nich pozycja przygotowywana w muzeum miejskim w Gliwicach.

Razem z grupą komiksiarzy szykujemy bowiem antologię szortów poświęconych historii Gliwic. Powstaje osiem komiksów o najważniejszych wydarzeniach z dziejów miasta. Komiks nigdy nie zastąpi podręcznika (wręcz nie powinien tego robić), dlatego postanowiliśmy odejść od szkolno-podręcznikowej formy prezentowania historii, czyli ograniczenia fabuły do suchych faktów historycznych. W większości będą to fikcyjne opowieści z historią gdzieś w tle, komiksy inspirowane określonymi wydarzeniami, w których na plan pierwszy wysuwać ma się interesująca fabuła. Ponieważ dzieje Gliwic nie są szczególnie znane, w gotowej antologii każdy szorciak poprzedzi krótkie opracowanie historyczne tematu.

Do udziału w antologii w pierwszej kolejności zaprosiłem autorów związanych z Gliwicami. Zwróciłem się również do komiksiarzy charakteryzujących się ciekawym, wyrazistym stylem, ponieważ jednym z celów antologii jest zaprezentowanie różnorodności, jaką oferuje komiksowe medium. W zbiorku znajdą się więc szorty z pogranicza różnych gatunków komiksu i różnych jego odmian. Oprócz historii w kolorze, czerni i bieli, czytelnicy przeczytają komiks niemy oraz krótką formę nawiązującą do "protokomiksów". Antologia to również przekrój przez rozmaite fabuły: obyczajowe, humorystyczne, przygodowe, fantastyczne, a także zahaczające o opowieści grozy.

Czy uda się nam wyjść poza stereotypowy obraz komiksu historycznego czytelnicy przekonają się na początku przyszłego roku.

Kadr z komiksu Daniela Gizickiego i Grzegorza Pawlaka

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Kibicujemy (221)

2011-11-25T08:00:00.014+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Kibicujcie Otoczakowi! Autor bardzo rzadko bywa wylewny, dlatego z tym większą przyjemnością zapraszam do dzisiejszego odcinka kibicowania. Otoczak odpowiada w nim na kilka ważnych pytań - głównie dotyczących jego najnowszego komiksu, zatytułowanego "Bi Bułka 3: Bi Bułka i Profesor Sztuka" - ale również kilka pytań zadaje...

Dzień dobry.

Uprzejmie informuję, że rozsadziłemdotychczasową formułę Bibuły, bo matematyczne założenia z początku serii, co terazwidzę, pozwoliły mi się rozpędzić i doprowadzić do punktu przecięcia moichkilku natur rysowniczych. Nie jest tajemnicą, że kiedyś rysowałem inaczej, bardziejrealistycznie i mięsiście, potem zacząłem odchodzić ku bardziej syntetycznymformom, bo i w nich dostrzegłem piękno i pewien konkret przekazu bez wdawaniasię np. w tzw. cieniowanie „siankiem”.

Gryzipiórek

Pierwsze trzystronicowe odcinkiodgrywały rolę motywacyjno-rytmizującą, teraz jednak zmieniłem zamek i kluczedo koncepcji serii. BB3 jest jeszcze w części taka jak dwie Timofowe, a wczęści sięga już po inne środki wyrazu. Nie ma też granicy pomiędzy przygodami,a Notesem Białaska - i dlatego właśnie zapowiadany zin Brew Biała zostaje wchłoniętyprzez Bibułę. Po prostu nie mogło być inaczej. Te rzeczy wołały do mnie.Zresztą Brew Biała i tak była ogonem Notesu, więc wszystko się zazębiło, magneszebrał opiłki żelaza, kula śniegowa wpadła do kadzi z ponczem i cała rtęć jestw termometrze, że się tak wyrażę. Po prostu historia, którą chcę opowiedziećnie zawsze potrzebuje szortu, bo czasem planszy, lub jednego rysunkowego grepsu(np. BB4 będzie pełnometrażowa). Ergo: różne narracje proporcjonalnieprzenikają się i taka jest obecnie BB. W tym momencie widzę ją jakostustronicowy album co odpowiedni czas. Dla zwolenników mnie jako Tomas/z’a, mogęjeszcze dodać, że „sianko” w oldskulowym stylu też się pojawia…

Spotkanie w chmurach

W trzeciej Bi Bułce jest parępiłek o sztuce, względności pojęcia dobrej i złej plastyki, kiczu i pięknie,miernocie i geniuszu. O tym, że sztuka to dziwka i kochana matka, wróg iprzyjaciel, że nie jest lekko, a czasami aż za. I to wszystko w undergroundowymkomiksie! Heh. Oto wyjaśnienie dlaczego album nazywa się Profesor Sztuka.Postać o tym tytule i nazwisku zresztą naprawdę istnieje, byłem jego uczniem nastudiach, a uczył mnie rysunku. Wykorzystałem ten ciekawy związek nazwiska iprofesji.

Spotkanie na B5

Głęboki banał. Właśnie dlatego gadanieo tym, co się robi uważam za zbędne - dzieło ma przecież usta, a autor dorabiamu niepotrzebnie gębę? Oczywiście z szacunku do odbiorcy i wydawcy robię to,czego się wymaga od autora. Nie jest to nawet takie złe, można trochępokonfabulować. Heh. Ale co następuje, oznajmiam: My, naród polski, tfu, ja,Rafał Tomczak, w ramach komiksu świadomie działam nieco na przekór linijce ifabułom seriali telewizji polskiej. Ale tylko trochę, rzecz jasna. Nie gryziesię ręki, z której się je. A ja jem wiadrami. Jestem fanem.

Stany represyjne

Konkludując: razem ze mną i bohaterowiekomiksu zamienili się ze spokojnych agentów Jego Owalnej Mości w fowistów polującychna dziwne postacie ankietowanych mieszkańców, bo zadanie spisu powszechnego ludnościJaźni Otoczaka zaczęło być trudniejsze niż się wydawało. Czy da się porachowaćjaźń? Kto w ogóle wymyślił coś takiego? Bo chyba nie ja? Czy mnie jest wobectego więcej? O co chodzi w tej wyprawie? Heh.
Pozdrawiam,
Otoczak

Spotkanie z Panią Plastyką

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

24h Comics Day Gdańsk - Berlin. Relacja

2011-11-24T08:00:00.000+01:00

Autor: Marek Kraska

Najnowsza edycja organizowanego w Gdańsku już po raz czwarty24h Comics Day, wzbudziła już przed rozpoczęciem tego maratonu wiele emocji.Stało się to najpewniej w związku z międzynarodowym wymiarem imprezy.Uczestnicy umawiali się na Facebooku i wymieniali uwagi na temat treningu iprzygotowania kondycyjnego do wyczynowego rysowania. Samo wydarzenie niezawiodło komiksiarzy, bo atrakcji było co niemiara. Padł rekord frekwencyjny.Do rysowania stawiło się 30 osób. Choć w okrojonym składzie, ale przyjechali gościez Berlina i ku zaskoczeniu wszystkich zjawiły się trzy ekipy telewizyjne...

W samo południe

Ale zacznijmy od początku. Do Pracowni Komiksowejzmierzaliśmy razem z Peterm, Ulle i Manuelą z berlińskiej biblioteki Die Renate. Zbliżało się południe atelefon dzwonił i dzwonił . Za każdym razem pojawiało się pytanie: gdziejesteście? Wpadamy do Pracowni, a w środku tłum. Nie tak znowu mała sala wbibliotece jest pełna ludzi z ołówkami i cienkopisami w rękach. Jest trochęzamieszania i nerwówki. Wszyscy chcą się dobrze usadowić, bo przez najbliższądobę nie będą się za wiele ruszać ze swoich miejsc. Dodatkowe napięciewprowadza trzech kamerzystów kręcących się wokół rysowników i redaktorzytelewizyjni, planujący kogo wyłowić do przeprowadzenia wywiadu. Trochęoniemiali i onieśmieleni goście z Niemiec siadają przy stole i wyjmują swojeprzybory. Na zbyt długie oficjalne powitania nie ma za bardzo czasu. BogdanRuksztełło - Kowalewski z Pracowni ogłasza temat. Hasło to: Dziecko – Das Kind.Zaczyna się...

Narodził się z chaosu

Pierwsze godziny są dość chaotyczne. Wielu uczestnikówzasiada od razu do rysowania i nie marnuje czasu. Kilka osób jeszcze sięnamyśla. Pojawia się kilku spóźnialskich. W małej kuchni w Pracowni spotyka się parę osób, które wpadły tutowarzysko. Okazuje się nawet, że jest dziewczyna z Wrocławia, która przyjechała z chłopakiem i do końcamaratonu zainstalowała się najpierw z laptopem a potem śpiworem między regałamiz biblioteki. Jak nie jedna to druga redakcja telewizyjna wywołuje po kolei dowypowiedzi organizatorów, rysowników, wśród których największym wzięciem cieszysię delegacja zza Odry. Niewątpliwągwiazdą telewizyjną zostaje Tomasz Grządziela, który być może dzięki swojemuwystąpieniu w „Teleexpressie” na stałe zyska nowy pseudonim. Chwilę potemwjeżdża jedzenie z zamówionego cateringu, które także załapało się nawystąpienie w lokalnym wydaniu Panoramy. Powoli jednak zamieszanie cichnie izaczyna się iście mrówcza praca.

Mozolnie pod górkę

W każdym maratonie, uczestnicy mają swoje indywidualnetempo. Tak samo dzieje się w przypadku gdańskiego 24h Comics Day. Widać, jak różne strategie i techniki zostaływybrane przez rysowników. A oto kilka przykładów. Peter Auge Lorenz: od samegopoczątku tempo jedna strona na godzinę, od razu w tuszu.

Mateusz Skutnik: najpierw ołówek i przymiarka do nałożeniaakwareli. Tusze poczekają do rana. Jacek Kuziemski: ciśnie na formacie w deseńA7, co jak się okaże zaowocuje ukończeniem pracy w okolicy pierwszej w nocy.Duet scenarzysta Piotr Szulc i rysownik Kuba Babczyński: Piotrek pisze stronapo stronie, z lekkim zapasem a jak rysownik nie nadąża to wypełnia czarnymmarkerem większe plamy na rysunku. Kuba marudzi, co mu się nie podoba wscenariuszu i pilnie cyzeluje kolejne kadry. Przemek Kłosin: rysuje z pieczołowitością niezwykle realistyczneplansze. Technika sprawia, że nie skończy, ale będzie rysował póki sił starczy.Łukasz Godlewski: uznał, że najlepiej się rysuje siedząc na taborecie wrozmiarach dziecięcych. Tomasz Grządziela: co się dzieje przy tym stoliku, nieogarniam, ale jest tam wszystkiego dużo z rozmaitymi przyborami do rysowania naczele. Konrad Okoński: człowiek bardzo zaprzyjaźniony z komputerem, z którymsię nie rozstaje. Komiks odda w formie gotowych do druku plików.

Coraz bliżej do półmetka

W okolicach dwudziestej widać, że ubyło trochę ludzi i jesttrochę rozprężenia. Znajduje się czas nawypicie Red Bulla, a ilość jego pustych puszek systematycznie rośnie nastołach. Zbiera się mały tłumek przed ekranem komputera, gdzie 24h Comics Dayma swoje 15 sekund w oglądanym on-line „Teleexpressie”. Krótkie odwiedzinyznajomych, wycieczki do sklepu. Za chwilę nawet w Żabce będzie można już tylkopocałować klamkę. Wraz z nastaniem godziny ciszy nocnej zamykają się dla gościz zewnątrz podwoje biblioteki. Zostaje już tylko praca i skupienie nadkolejnymi planszami. Powoli pojawia się zmęczenie i trzeba będzie z nim walczyćdo południa następnego dnia. Bywają jednak także momenty na chwilkę przerwy.Niemiecka drużyna przez dłuższy czas pozostaje pod wrażeniem kilku tomów TytusaRomka i A'tomka, które ściągnęli z regałów Pracowni. W ramach ćwiczeń stylistycznych zostaje wykonanyportret Tytusa według wyrysowanej przez Papcia Chmiela instrukcji w jednej zksiążeczek.

Czarna dziura

W okolicach godziny drugiej autor powyższej relacji udał sięna spoczynek i powrócił do Pracowni dopiero w okolicach godziny dziesiątejrano. To co się zdarzyło w tym czasie niech pozostanie tajemnicą rysujących.

Dawn of the Dead

Może nie dosłownie był to świt żywych trupów. Większość z kilkunastu osób, które pozostałyna polu bitwy do samego końca, przyjęła odpowiednią dawkę napojówenergetycznych i funkcjonowała całkiem żwawo dzięki adrenalinie. Mimo wszystkowidać było zmęczenie i napięcie na wielu twarzach. Kilka osób pracowało doostatnich minut maratonu i znalazło się w gronie siedemnastu najwytrwalszych,którzy z powadzeniem zakończyli swoje prace. Kilka osób znalazło sobie z koleiprzytulny kącik na drzemkę. Nie mniej jednak większość rysowników sprostałazadaniu i chyba nikt się nie spodziewał, że powstanie aż tyle materiału doczytania i oglądania po jednej dobie.

Co dalej?

Cały projekt nie kończy się jednak na jednej listopadowejnocy. Niestety delegacja niemiecka przyjechała w okrojonym składzie, po pewnychproblemach logistycznych. Goście z Niemiec zostali z tego powodu liczebniezdominowani przez nadspodziewanie licznie przybyłych polskich komiksiarzy. W kwietniu 2012 reprezentacja z Polski będziemiała jednak okazję na rewizytę w Berlinie i tam z kolei należy się spodziewaćprzewagi liczebnej lokalnych rysowników. Zobaczymy jak sobie poradząrysownicy-wyczynowcy na wyjeździe.

A to co udało im się zrealizować za pierwszym razem będziemożna sprawdzić już pod koniec roku. Nie odbiegając formule rysowniczegosprintu, w równie szybkim tempie zostanie przygotowana i wydrukowana wystawaprac powstałych w trakcie pierwszej sesji wspólnego rysowania. Będzie ją możnaobejrzeć w Pracowni Komiksowej w Gdańsku, a potem pojedzie do Niemiec. W podobnymterminie należy się spodziewać w druku 10 albumów w obu wersjach językowych. Poedycji berlińskiej i wydania jej wyników zapraszamy wszystkich na podsumowanieprojektu w ramach Bałtyckiego Festiwalu Komiksu. Bieżących postępów w pracy nadprojektem możecie z kolei wypatrywać w Ziniolu.

Projekt został jest realizowany przez Wojewódzką i MiejskąBibliotekę Publiczną im. Josepha Conrada w Gdańsku ze środków przyznanych przezFundację Współpracy Polsko-Niemieckiej oraz Urzędu Miasta Gdańsk.

Organizatorzy dziękują partnerom projektu, czyli: HufcowiZHP Gdańsk Śródmieście im Alfa Liczmańskiego, Stowarzyszeniu Die Renate e.V.,Stowarzyszeniu Akademia Komiksu GDAK.

Specjalne podziękowania dla Pana Kanapki.

Notował: Marek Kraska

Kibicujemy (220)

2011-11-22T08:00:00.002+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Jako Ziniol, kibicujemy Ważce, która właśnie ogłosiła swoje zapowiedzi (warto zaznaczyć, że niepełne) i znalazło się wśród nich kilka pozycji ściśle związanych z naszym magazynem. Przedłożenie tych materiałów wydawcy to działka Ziniola, więc tak naprawdę kibicujemy sami sobie, bądź kibicujemy swoim kolegom, by materiały te wydawca otrzymał i rzeczone albumy wydał. Jeśli Was to nie zraża, kibicujcie wraz z nami:

1. GadKaszmatka wyżej podpisanego. Jest to mój powrót do rysowania. Poza kilkoma epizodami starej ziniolowej serii, opublikowanej w xerowanym magazynie, ważkowy album liczący około 120 stron będzie w zasadzie zupełnie nowym materiałem. Dodam, że materiałem rozliczeniowym z pewnym okresem oraz materiałem dość dla mnie ostrym. Tym, którzy nie wiedzą z czym się GadKaszmatkę je, przypomnę, iż w czasach xerowanego Ziniola serial był najchętniej czytanym fragmentem pisma. Chwalono go na łamach Obstruktora, KGB, czy nawet momentami AQQ. Michaś Antosiewicz z Krakersa określił ten komiks zupełnie niepotrzebnym, kolejnym grafomańskim wybrykiem o gościach, co siedzą na ławce, a więc przyrównał go do Osiedla Swoboda Śledzia. Zdecydowałem się więc na etapie preprodukcji dedykować album właśnie Michasiowi. Obok znajdziecie starą grafikę z bohaterami serii. Planowany termin wydania to okolice maja 2012.

2. The Very Best OFF The Ziniols. Greatest Hits vol.2. Druga i ostatnia część xero-wspomnień to kolejny mix komiksów, wcale nie gorszych niż te zamieszczone w vol.1. Właściwie rozkład jazdy pozostaje bez zmian: komiksy, kolejna część wspomnień plus prawdopodobnie kilka słów od ludzi, którzy stale z nami współpracowali w latach 1998-2005 i coś jeszcze z tego okresu pamiętają. Jeśli chodzi o termin wydania - bijemy się z myślami, więc jeśli macie jakieś sugestie - wpiszcie je w komentarzach. Póki co rozważamy październik 2012.

3. Grzebiąc pod ziemią. Książka o komiksie undergroundowym. Z dużym naciskiem na ziny współczesne, które ostatnio pokazały się w bardzo dużych ilościach. Jeśli ktoś, kto wydaje zina, czyta te słowa, proszę o kontakt na adres ziniolowy.

4. Bi Bułka 3: Bi Bułka i Profesor Sztuka. Bez komentarza. Otoczak nareszcie wraca, a świadectwem tego, że jest w formie niech będzie okładka trzeciej Buły.

O pozostałych projektach, nad którymi pracuje ekipa Ziniola poinformujemy w odpowiednim czasie.

Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Joker - Azzarello/ Bermejo

2011-11-21T18:00:00.010+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Joker jest psycholem owładniętym manią dokopania Batmanowi. Raz szalonym i precyzyjnym w działaniu, innym razem głupim i lekkomyślnym, niekiedy cwanym... - można do niego przypiąć każdą z tych cech i multum innych, w zależności od scenarzysty, który opisuje jego perypetie. W tym gąszczu podejść, niezmiennym elementem pozostawał (i pozostaje) jedynie szeroki uśmiech na bladej buźce łotra. Brian Azzarello uśmiech ten poszerzył, upodabniając do filmowej interpretacji Heatha Ledgera, a z Jokera uczynił gangstera. Wyszedł mu stonowany, psychologiczny noir.

Joker wychodzi z Arkham i krok po kroku odzyskuje władzę w Gotham. Odwiedza starych znajomych, którzy roztrwonili jego kasę, jednym rozdaje propozycje nie do odrzucenia, innym funduje teatralną śmierć. Rozboje, wymuszenia, drobna gangsterka stopniowo wprowadzają go na ścieżkę do ostatecznego rozliczenia z Two-Face. Brzmi jak typowy materiał na komiksową nawalankę, zwieńczoną pojawieniem się Batmana i załatwieniem sprawy. Ale tak nie jest.

Ten z pozoru prosty w obsłudze komiks, tak naprawdę skrywa w sobie wiele trudnych niuansów. Azzarello rezygnuje z wyjaśnienia głównego pomysłu, na którym opiera się historia, jak również z kilku innych bardzo interesujących kwestii, pojawiających się w dalszym ciągu fabuły. Jest to posunięcie, które niejednego fana serialu o Batmanie zapewne zirytuje, bądź nawet doprowadzi do szewskiej pasji, jednak w tym wypadku świetnie sygnalizuje o co autorowi chodzi. Nie o wyjaśnianie, a o ukazanie wiarygodnego portretu psychologicznego w oparciu o hipotetyczną sytuację. Joker wypisany z Arkham? Niemożliwe stało się możliwe? Już po kilku stronach to pytanie staje się nieistotne. Azzarello wciąga w swoją historię po mistrzowsku i sugeruje, byśmy skupili się na niespiesznym tempie, specyficznym języku i interesującym podziale ról wśród bohaterów.

Komiks napisany jest bardzo oszczędnym językiem. Pomijając narrację pomocnika Jokera, stanowiącą ciekawy, bardzo "gangsterski" zabieg, autor scenariusza skupił się na dialogach oraz - co istotne - bezgranicznie zaufał rysownikowi, dużą ilość scen rozpisując bez jakiegokolwiek komentarza, bądź z kilkoma lakonicznymi kwestiami na danej planszy. Nawet drobnostki, w rodzaju specyficznego urywania zdania z kadru na kadr, potęgują szaleńczy nastrój komiksu.

Narrator - Jonny Frost - jest typowym obserwatorem. To, co na skutek swoich obserwacji przekazuje czytelnikowi może zadziwić tych, którzy mają w pamięci schemat, według którego wrogowie Batmana z radością tłukli się między sobą kiedy już nie mieli możliwości naparzania się z Batmanem. Frost widzi bowiem łotrów zhierarchizowanych w mafijnej strukturze/strukturach. Croc jest pokornym chłopcem od brudnej roboty, Pingwin (w komiksie pojawiający się jedynie pod swoim prawdziwym imieniem) - siedzącym za biurkiem szulerem, a Two Face pociągającym za sznurki szefem półświatka. Na Jokera jedni reagują strachem, inni witają go z radością. Obie te postawy zdają się hamować tę wspomnianą wrogość, którą w komiksach z dawnych lat łotrzykowie okazywali sobie na każdym kroku.

Sam Joker nakreślony został jako psychol, który - niczym postać odgrywana przez Joego Pesci w Chłopcach z ferajny - rozśmieszy cię do łez, a chwilę później zetrze twą krew z bejzbola. Azzarello próbuje w jakiś sposób to jego szaleństwo ogarnąć i diagnoza jaką stawia jest satysfakcjonująca.

Azzarello klimat opowieści oparł o wspomniane już szaleństwo, ale nie zapomniał również o odwiecznym wrogu Jokera - Batmanie. W tym albumie pojawia się on jedynie epizodycznie, ale poprzez fantastyczne linie dialogowe odnieść można wrażenie, że na wielu stronach Gacek znajduje się blisko, zaraz za linią kończącą kadr. To jest niewątpliwie kolejny duży plus w kwestii klimatu komiksu.

Joker to kawał solidnego komiksu. Świetnie napisanego i porządnie narysowanego (ta okładka!) i przy okazji rzucającego nowe światło na postać, zatruwającą życie obrońcy Gotham od lat. Jako, że traktuje o największym w uniwersum DC witzmacherze i kawalarzu, obfituje również w specyficzny humor. Wśród wielu dowcipów na pewno znajdziecie choć jeden zabójczy żart.

Joker. Scenariusz: Brian Azzarello. Rysunek: Lee Bermejo. Tusz: Mick Gray. Kolory: Patricia Mulvihill. Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz. Wydawca: Egmont 2011. Album wydany w cyklu Obrazy grozy.

Kibicujemy (219)

2011-11-21T08:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak Danielowi Grzeszkiewiczowi już kibicowaliśmy przy okazji komiksu X2, który ostatecznie nie trafił do dystrybucji. Fanów twórczości Gedeona zainteresuje fakt, że szykuje się coś znacznie grubszego. Coś, co pojawi się na rynku już niebawem.

"Gedeon zebrany" zostanie wydany przez wydawnictwo Ważka już niebawem. Powyżej znajdziecie prawie ostateczną wersję okładki zbioru. Niebawem zaprezentujemy informacje o zawartości.
Ciąg dalszy nastąpi...

Autorem grafiki tytułowej akcji społecznej "Kibicujemy komiksiarzom" jest Wojciech Stefaniec.

Incubatorium Rustecki (39)

2011-11-19T11:00:00.001+01:00

Autor: Marcin Rustecki

The Bjuti - Kasiński/ Trojanowski

2011-11-14T08:00:00.001+01:00

Autor: Dominik Szcześniak

Czytelnikom Ziniola duet PiK i Robi może być znany z jednorazowego występu w drukowanej wersji naszego magazynu zimą 2008 roku. Kojarzą go zapewne obserwatorzy wystaw konkursowych organizowanych z okazji Międzynarodowego Festiwalu Komiksu w Łodzi, gdzie Piotr Kasiński i Robert Trojanowski regularnie wysyłają swoje prace. Ich sztandarowa seria ma swojego bloga, jak również ukazywała się w łódzkim miesięczniku Slajd. Ślady ich współpracy odnaleźć można nawet w "Świecie Młodych", a zakres ich działalności obejmuje również muzykę. Dużo tego. Dlaczego więc o PiKu i Robim tak cicho?

The Bjuti to zbiór z okazji dwudziestej pierwszej rocznicy znajomości autorów oraz dziesiątej ich kooperacji. Takie wydarzenia wymagają odpowiedniej oprawy, stąd debiutancki albumik, w skład którego weszło "ponad 15 komiksów". Jest to niewątpliwie frajda dla autorów - zarchiwizowanie w jednym miejscu komiksów, zdjęć, wspomnień i postawienie sobie tego wszystkiego na półce. Dla czytelnika nie będącego ani PiKiem ani Robim z oczywistych względów nie jest to aż tak ważna publikacja. Przede wszystkim dlatego, że bardzo nierówna.

Może najpierw jednak słowo o tym, co równe: pomysł na zbiorek jest bardzo równy i konkretny. Jest "historyczny" tekst wprowadzający, bezcenny dla tych, którzy chcieliby ogarnąć temat komiksu polskiego, jest dużo fotografii przedstawiających autorów w przeróżnych sytuacjach życiowych i nieżyciowych, wreszcie są wypowiedzi twórców na temat poszczególnych komiksów. Ich punktem wspólnym jest próba wskazania najlepszego komiksu autorów. Robi wskazuje na Klucz, PiK na Sailor Buum.

Punkt dla Kasińskiego.

Sailor Buum ma i dowcipny scenariusz i fantastyczne (najlepsze w albumie) rysunki. Swego czasu komiks ten został opublikowany w antologii Manga po polsku i był w niej jednym z najjaśniejszych momentów, a już na pewno najbardziej swobodnym i niewymuszonym.

Klucz drepcze Sailor Buum po piętach, więc i Robi był blisko, twierdząc, że jest to autorów "największe dzieło". Prawdopodobnie miał na myśli objętość, bowiem jest to najdłuższy komiks zrealizowany przez płodny duet. Debiut scenopisarski Kasińskiego wypada bardzo dobrze i - co istotne - jest zupełnie inny niż jego późniejsze próby pisarskie, poruszające zagadnienia społeczne, czy uciekające w rejony absurdu. Anioły, diabły, poszukiwanie klucza do niebios, a w tym wszystkim autorzy - wyszło dowcipnie. O to chodziło.

Natomiast ciężko powiedzieć o co chodziło w takich kawałkach, jak Młodość Małysza czy Kino Grunwald. Pierwszy z nich wpadł akurat w ciąg komiksów, w których ktoś puszcza bąka, drugi sprawia wrażenie jakby był jakimś strasznym wymazem z after-afterparty, na którym rysuje się "komiksy lekko wyuzdane". Te wahania formy potwierdza wieńcząca album seria jednoplanszówek PiK i Robi - nie zawsze spuentowana w sposób zabawny.

Nierównym wynalazkiem jest The Bjuti. Obok rzeczy świetnych znaleźć można w nim komiksy żenująco słabe. Autorzy na pewno zrobili sobie tym albumem dobrze. Ale czy czytelnikom również? Być może lepiej dla nich byłoby świętować dopiero za kolejne dziesięć lat, po uzbieraniu większej ilości reprezentatywnych komiksów? Może wtedy stałoby się o nich głośniej?

The Bjuti. Scenariusz: Piotr Kasiński. Rysunek: Robert Trojanowski. Wydawca: Stowarzyszenie Twórców Contur 2011

Incubatorium Rustecki (38)

2011-11-12T11:00:00.005+01:00

Autor: Marcin Rustecki